Blog skriebels dag 27 | 14 december 2015

Muse zingt Exogenesis Symphony part 3. Let's start all over again. Why can't we start it over again suist door mijn oor. Kust mijn geest. Prachtig liedje. En kiemt onmiddellijk in mijn grijze massa. Het pakt me bij mijn ballen om niet meer los te laten. Spreidt haar vleugels door mijn wezen. Wat een eenvoud in schoonheid. Wat een concept. Elk moment, elke dag opnieuw beginnen. Fris van de lever. Niet bezwaard door net of dadelijk. Niet beïnvloed door gisteren of morgen. Geen bagage, geen rugzak. Niets meeslepen dan jezelf. Puur in deze tel zijn. Telkens je keuze hernieuwen. Telkens onder de loep nemen. Helemaal achter jezelf staan. De oogwenk volgen. Je hart aan de teugels. Spontaan. Onbevangen, ongehinderd. De volheid ervaren. Weten dat er leegte is. Jezelf doordrenken met plezier van zijn, ook al is er verdriet. Delen. Ontdekken. Beleven. Observeren. Voyeren. Open erin. Open eruit. Eindeloos. Wat dan ook... Voortdurend vanuit nu. Is dit wat ik wil. Is dit niet wat ik wil. Voedt dit mij. Voedt dit mij niet. Bewegen vanuit mij. Ik bent nu. Niets anders. Volledig verbonden met jezelf, met elkaar. De eigen liefde onomstotelijk toelaten. Stromen laten. Vrijheid alleen is vrijheid samen. Ben je alleen dan is dat goed. Ben je samen dan is dat all in. Alles op rood alles op zwart. Niet voor het resultaat maar voor dit....