Blog skriebels dag 23 | 10 december 2015

Ogen zijn poelen waarin de ziel vrij rondzwemt. Kurt Elling zingt April in Paris. I never knew my heart could sing. Ogen maken ongekend contact. Dit moment is eeuwig. Mijn hart zingt. Een melodie die engelen laat snikken van schoonheid. Geeft vleugels aan mijn liefde. Dwars door lagen van ragfijne kwetsbaarheid heen. Kwetsbaarheid die ik nodeloos en volkomen tevergeefs uit het verhaal wilde houden. Kwetsbaarheid blijkt juist de bron voor een zijn. In elkaar opgaan. Het begint met het uitstrekken van je eigen openheid. Dat is de invitatie die de ander uitnodigt om ook open te gaan. Er is niets mooiers. Het ontneemt adem. Verpulvert verwachtingen. Geeft wind aan onbevangenheid. Doet recht aan oprechtheid. Maakt stil. De stilte waarin je een bloem hoort opengaan. Een bloem vol waarachtigheid. Verbondenheid groeit op de tere ranken van vrijheid. Sublieme puurheid laat tranen wellen, laat liefde stromen...