Blog skriebels dag 19 | 6 december 2015

Incognito zingt Roots (back to a way of life). Wortels, terug naar de aan het oog onttrokken lagen. Mijn afleidende lagen. Voel me net Shrek. Ogers zijn als uien. Ze hebben lagen. Ben ook de ezel die van dat uienbeeld af wilt. Oppimpen, aantrekkelijker maken. Maar een ui is eerlijker. Het dompelt je ogen in tranen, maar is ook smakelijk. Kwestie van goed gebruiken. Dieper graven door mijn eigen lagen. Mijn eigen sta-in-de-wegs. Laten zien wie ik daaronder ben. Mijn prilste ervaring leert me dat jezelf bloot geven, door die lagen heen durven stralen, onzekerheid laten blijken, juist heel veel verrassends teweeg brengt in positieve zin. Veel vrij maakt. Een contact veroorzaakt dat bijna magisch is. Je stil maakt van ontroering en verdriet. Want prijs geven komt met een prijs, beloont met een prijs. Let's go out tonight zingt The Blue Nile. Van binnenuit naar buiten. Het is onwennig maar niet onprettig. Integendeel. Het is iets oh zo voorzichtigs als de eerste sneeuwklokjes die ontluiken in de lente. Maar oh zo mooi. Dat is de beweging waar ik voor kies. Jezelf ontdekken is de ander ontdekken. Is een uitnodiging naar elkaar. Someone like You zingt Van Morrison. Van the Man heeft helemaal gelijk. Iemand zoals jij maakt het de moeite waard. Samen is een apart avontuur dat bij jezelf begint. Laat maar komen. Ik heb er zin in...