Blog skriebels dag 18 | 5 december 2015

Leven is een kettingreactie. Je begint ergens aan en het spel is op de wagen. Ogenblikkelijk. Thank You too zingt My Morning Jacket. Het vonkt van het een naar het ander. A change is gonna come zingt Leela James. Dankbaar zijn voor verandering. Dankbaarheid is de adem die onze ruimte vult met magie. Dankbaarheid is overvloed. Verandering is tricky. Bedreigend voor mijn zo zorgvuldig geboetseerde eigenwaan. Sta niet direct te popelen om te veranderen. Ook al weet ik beter. Besef ik heus de noodzaak, de schoonheid van beweging. Alles beweegt. Al beweeg je niet. Alles draait door. Letterlijk en figuurlijk. Niet teveel bij stilstaan. Dat belemmert je bewegingsvrijheid. Dankbaarheid schuurt. Onderuit gaan, verlies ervaren, afgewezen worden. Dat wil ik niet, daar wil ik aan ontsnappen. Vermijden, ontwijken. Daar blij mee zijn is al bijna een onmogelijke kwestie. Dankbaar is een pittige opgave. Ben stiekem gevoelig voor die bewondering. Heb liever die erkenning.  Zeg me waar het kruisje staat en ik teken achteloos. Keer op keer hengelen naar aandacht. Aasjes uitgooien voor een beter gevoel. Bekentenissen van ongezonde afhankelijkheid. De eigen bananenschil haalt me onderuit. Dat naar jezelf erkennen verdient meer aandacht. Bekennen dat je met een hoogst vervelend gevoel in je maag zit. Dat je onzeker bent. Het niet weet. Het spoor bijster. Dat het niet lukt. Daar de verantwoordelijkheid voor nemen. Durven veranderen wat je aan het doen bent. Wat niet werkt herzien. Toegeven brengt je dichter bij jezelf. Brengt ook de ander dichterbij. Sloopt de blabla. Ramt de overbodigheid eraf. Ook al heb je er nog zoveel ingestoken of vind je kwetsbaarheid onprettig. Wat heb je te verliezen... Niets. Beter iets verliezen waar je je aan vasthoudt of achter verschuilt maar waar je als puntje bij paaltje komt last van hebt. Alles liever dan jezelf verliezen...