Blog skriebels dag 37 | 24 december 2015

Simpele waarheden lusten we niet. We strooien kwistig met ja maar. Draaien eraan. Duwen er tegen. Wringen het in een andere baan. Gaan het duiden of nog erger, gaan relativeren. We ervaren een probleem en zetten er een groter probleem naast. Dan lijkt ons probleem kleiner. Het probleem verdwijnt uiteraard niet. Een simpele waarheid. Een lastige waarheid. Naar het balletje blijven kijken. Niet naar de handen die je om de tuin leiden. Schattige manipulatie. Madeleine Peyroux zingt I must be saved. If you find your conscious plagued by some misplaced or righteous rage. Lose perfection for a start. Lose the dream you kept apart. Flarden van heerlijke tekst zo vroeg in de ochtend. Om jezelf te vinden moet je jezelf durven kwijtraken. Simpele waarheden vind je overal. Vooral in de kantlijn van je fijn gepolierde werkelijkheid. Ze trekken strepen door het beeld dat je zo keurig aangeharkt hebt. Het zijn aandacht vragers. Je ogenschouw staat onder spanning en verdient een nieuw ijkpunt. Nuttige krasjes op je krampachtigheid. Halen je uit je comfort zone. Ze kietelen je om in beweging te komen. Om je verstarring los te laten. Hoe heftiger je reactie hoe raker de waarheid. Doe ik wat ik echt wil. Dat is zo'n simpele waarheid. Ben ik blij. Ga ik graag naar mijn werk. Ben ik op mijn best in deze relatie. Voel ik me fijn. Voedt dit mij. Suizen de sluizen van mijn energie. Is mijn hart open. Eenvoudige toetsstenen die je helpen om je pad meer flierefluitend te bewandelen. Plezier en vrijheid. Oh zo noodzakelijk. Maar niet ten koste van jezelf en niet ten koste van de ander. Dat is nog een hele uitdaging. Dat heeft met respect te maken. Respect voor jezelf. Werkelijk en diep. Verre van eenvoudig. Weten wat goed voor je is en dat ook doen. Dit weten is gekoppeld aan wijsheid. Niet aan wat we denken dat goed voor ons is. Want dat is vaak geen simpele waarheid. Ware vrijheid bestaat alleen als het gekoppeld is aan waar respect. Dan pas ben je vrij. Anders bestaat die vrijheid alleen als iets niet in je wereld is, terwijl het altijd ergens in je wereld zal zijn. Er is geen ontsnappen aan de aarde. Dan ben je natuurlijk nooit echt vrij. Want het wel of niet aanwezig zijn van die persoon of dat gedachtegoed bepaalt dan je beweegruimte. Door die voorwaarde te debiteren beperk jij en niemand anders je eigen vrijheid. Is het er niet dan voel je je vrij. Is het er wel dan voel je je niet vrij. Je hebt dan deze zelf opgeroepen onvrijheid nodig om je vrij te maken. Hopeloze expeditie. Mensen met priemende vingers en splitsende tong steken die waarheid vooral lieflijk in eigen boezem. Thankful zingt Josh Groban. Een kerstliedje maar zonder de jingle bells. Some days we forget to look around us. Some days we can't see the joy that surrounds us. So caught up inside ourselves. We take when we should give. Een eenvoudige waarheid aangrijpend luisterlijk vertolkt. It's up to us to be the change. And even though we all can do still more. There's so much to be thankful for. Prozaïsche woorden die mijn oren aanhoudend bewateren. Each of us must find our truth. It's so long overdue. Josh toch. Zing nog even door. Mijn hart licht op. Leven is een voortdurend wonder. Even with our differences. There's a place we're all connected. Plezier stroomt door mijn ogen naar buiten. Vooral stromen laten...