Blog skriebels dag 22 | 9 december 2015

Rufus wainwright zingt The Motion Waltz. Emoties dansen met ons. Zwieren ons heen en weer. Bespelen ons. Een eindeloos op en neer. Je kunt het begrijpen maar er niet aan ontkomen. Toelaten is het toverwoord. Indekken heeft geen zin. Negeren evenmin. Alle emoties zijn van onszelf. Wij roepen ze op als een reactie op iets om of in ons. Of pikken ze op van de ander. Een emotie heeft altijd iets nodig om tot leven te komen. Een emotie kan je een gevoel van leven geven. Het is niet werkelijk leven. Meer achter de feiten aan rennen dan genieten van de feiten. Het is niet wie we zijn, maar hoe we reageren op ons leven zoals we dat op dit moment ervaren. Het is een graadmeter voor waar we staan. Een indirect, beperkt uitingsinstrument. Heeft niets te maken met gevoel. Gevoel is de liefde in ons hart. Liefde die stroomt. Altijd. Liefde is geen emotie. Liefde is zijn. Liefde is direct. Liefde is vrijheid. Heeft niets nodig om aanwezig te zijn. Liefde en emotie zijn zeker geen synoniemen. Gooien we graag door elkaar. Terug naar het spel der emoties. Niet de ander irriteert ons of maakt ons kwaad. Wij irriteren ons aan de ander, slingeren onze woede naar de ander. Wezenlijk andere volgorde met wezenlijk andere beleving. Wij struikelen over iets van onszelf en de ander laat ons dat zien. De ander maakt ons dat duidelijk. En wat doen wij. Juist. We vermoorden de boodschapper, terwijl wij de boodschap zijn. Grappige verwarring... Alex Turner zingt Piledriver Waltz. Niet te filmen dit scenario. Krijg ik niet verzonnen. Het dansen gaat nog even door. De werkelijkheid is mooier dan mijn vingers kunnen bijbenen...