Blog skriebels dag 17 | 4 december 2015

Struikeldraden. Ik heb er heel wat om me heen gespannen. Uit bescherming. Om mensen op afstand te houden. Maar het grootste slachtoffer van die draden ben ik natuurlijk zelf. Ik struikel me wat af. Wil graag dat je ziet wie ik ben. Ik wil niets liever, maar ik laat me niet zien. Ik ben bang. Ik verstop me achter wolligheid, warrigheid, een web van draderigheid en hoop dat de ander daar doorheen prikt. Dat is niet de meest succesvolle weg om uit je eigen schaduw te treden. Om meer kleur te bekennen in plaats van veilig op de vlakte te blijven. Wegkruipen achter facades van beter weten. Weten is nog lang geen doen. Je bereikt er niets mee. If only You could see me roept Jim Kerr. Simple Minds zingt Big sleep. Zie mij! Onbegonnen werk. Mijn manier levert geen contact op. Sterker nog. De afstand wordt groter. Je bereikt het tegendeel. Ja. Ik wil graag gezien worden. Maar wat ik laat zien dat ben ik niet. Dus zie je me niet. Als een hond ren ik achter mijn eigen staart aan. Mooi gevalletje van blind zijn. Dat doorbreken vraagt geduld en moed. Geduld heb ik niet. Dus dat begint al aardig. Moed. Moedige beslissingen ga ik niet uit de weg. The The zingt Uncertain smile. Er gloort hoop...