Blog skriebels dag 21 | 8 december 2015

Angst. Angst kruipt gestaag onder mijn huid. Geen grote angst. Het gaat om niets. Ben nu even minder in contact met mij. Maak buiten belangrijker. Wil goedkeuring. Krijg ik goedkeuring. Goedbeschouwd is het de verkapte, verwrongen tegenpool . Niet afgewezen worden. Mijn geest werkt soms in zeldzame kronkels. Een labyrint van zelfgekozen drijfzand. Daar zit die angst op. Het oude mechanisme draait weer volop. Kan doen en laten wat ik wil. Elke stap zetten die me goed dunkt.  Daar heb ik moeite mee. Vrijheid werkt beklemmend. Mezelf goedkeuren. Mezelf goed vinden. Dat is confronterend. Ik vraag me af hoever ik mag gaan, hoeveel speelruimte ik heb. Hoe vrij ik ben. Terwijl eindeloos ver het antwoord is. Er zijn geen grenzen behalve de grens die ik mezelf opleg. Die zuiverheid zit er. Dat vermogen is er. Daarvan genieten. Toelaten. Met volle teugen mijn hart ophalen. Dat gaat minder vanzelf dan ik zou bevroeden. In mijn zieleroerselen roeren heeft me al veel helderheid gebracht. Opschrijven maakt me zorgvuldiger. Is minder vluchtig. Dwingt me om naar mezelf te luisteren. Om goed op een rij te zetten. De logica te zien van mijn acties. Op dit moment heerst stilte. Stilte in mijn hoofd. Om me heen. Geen muziek nu. Dat is voor dadelijk. Geluiden ver weg. Benieuwd wat ik tegenkom. De angst sluimert nog, maar ik begrijp hem. Dat doet goed. Is mijn angst. Niets om bang voor te zijn. Tenzij ik bang wil zijn voor mezelf. Mijn eigen boeman wil spelen. Het stroomt. Ik voel mezelf weer. Liefde is een onbegrijpelijk fenomeen. Verwarrend heerlijk... Jack Johnson zingt Sharing song. Baby Blues zingt Andrea Echeverri. De glimlach breekt door. Wat een wonderlijk script dit leven...