Blog skriebels dag 35 | 22 december 2015

We houden teveel van onze eigen schepping. We scheppen elke seconde weer onze werkelijkheid. We scheppen iemand erin. Komen erachter dat dat niet werkt. Maar durven die persoon niet meer eruit te scheppen. Want we houden zoveel van die persoon. Of we vinden het erg om die iemand pijn te doen. Dat we onszelf pijn doen deert niet. Dat telt veel minder. Ongezond altruïsme. Onze eigen schepping bijt ons in de kont. Erin mag wel, eruit mag niet. Erin bleek een illusie. Eruit blijkbaar niet. We zijn hemels vrij en verduiveld gevangen. Niemand houdt ons meer aan het lijntje dan wijzelf. Gonzende dilemma's spelen ons parten. We roepen ze zelf op. Om ons iets duidelijk te maken. Maar is het duidelijk, dan is de consequentie ineens minder zonneklaar. En dan gaan we draaien. We keren de bladeren aan onze eigen boom om in de hoop een andere waarheid te vinden. Eentje die beter past in ons zelf geschapen plaatje. De pijn die we onszelf aandoen duurt voort en ons geluk gaat eronder schuil. Die pijn verdragen levert weer punten op voor ons idee van een goed mens zijn. Dat we onszelf belazeren komt niet in ons op. Geluk heeft gelukkig geduld. Ooit breekt het weer door ons zelf bedisselde wolkendek. Joe Anderson zingt Happiness is a warm gun in Across the Universe, een filmische caleidoscoop vol liedjes van The Beatles. De verbeelding van John Lennon tart de barrière van de tijd. Schiet je eigen illusie aan flarden. Gun het jezelf. Hoeveel gun je jezelf. Hoeveel geluk mag door je leven denderen. Die dol geslagen olifanten kudde of een miserabel vlooien circus....