Blog skriebels dag 40 | 27 december 2015

Meestromen is jezelf ontmoeten. Jezelf overgeven aan leven is toelaten. Jezelf. De ander. Zoals je bent met al je hebbelijkheden en al je onhebbelijkheden. Jezelf toelaten is de ander toelaten. Onvoorwaardelijk. Is liefhebben. Volledig. Mike & The Mechanics zingt The living Years. Every generation blames the one before. All of their frustration come knocking on our door. Paul Carrack laat zijn karakteristieke toonaarden in al zijn luister doorklinken. Conflict met zijn vader. De ander niet kunnen toelaten. Triviale zaken verscheurend laten. De hand niet kunnen reiken bij leven en welzijn. Totdat de dood er definitief een streep door zet. Het onmogelijk maakt. Terwijl het grote verlangen al die tijd lonkte. Even later: We can listen as well as we hear. Dit liedje grijpt me telkens weer aan. Is voor mij geen ontsnappen aan. Mijn eigen frustratie bonst op mijn deur. Horen. Niet horen. Luisteren. Niet luisteren. Haat liefde verhouding mee. Letterlijk en figuurlijk. Laatst nog het franse La Famille Beliér gezien. Een film met doofheid als rode draad. Prachtige film met een aangrijpend mooie scene als de hoofdrolspeelster tijdens een auditie zoveel waarheid uit haar hart omhoog zingt dat mijn ogen alleen nog maar wilden huilen. Onstuitbaar. Had ik geweten dat doofheid door het verhaal sloop dan had ik niet gekeken. En iets bijzonders laten lopen. Blij dat ik heerlijk onwetend eraan begon. Wetendheid zou me gruwelijk hebben belemmerd. De neiging om uit te sluiten. Iets te beheersen. Schoons te verdonkeremanen. Het houdt me weg van waar het werkelijk om gaat. Iets uitsluiten is je hart sluiten voor dat deel. Maakt je wereld kleiner. Bekrompt je leven. Mijn vader is doof. Heeft mijn stem nooit gehoord. Je kunt doof zijn en toch luisteren. Je kunt doof zijn en niet willen luisteren. Hardvochtige scheur in ons contact. Door hem heb ik geleerd om contact met mensen te maken. En daarmee heeft hij mij een groot kado gegeven. Liplezen is zijn grote talent. Hem aankijken is wel het devies, anders valt het hoorsprookje in duigen. Tot dat moment heb je niet in de gaten dat hij doof is. Merkwaardig moment is dat. Als de illusie van horen uiteen spat wanneer gezichten geen verbinding maken met het zijne. Door hem leerde ik iemand in de ogen te kijken. Echt te zien. Door zijn niet horen leerde ik luisteren. En kun je luisteren dan ga je luisteren naar alles. Luisteren naar het verhaal van vingertoppen op je huid. Jezelf voelen in de aanraking van de ander. Luisteren naar een oogopslag als vuurwerk in de nacht. Luisteren maakt me rijker. Luisteren helpt om mezelf toe te laten. Elke dag opnieuw. Merci...