Blog skriebels dag 36 | 23 december 2015

We zijn onze eigen achterkamertjes politiek. Javier Paxarino-Glen zingt Conductus Mundi. We bekokstoven ons wat af tegen onszelf. Bedenken plannen die ons eigen daglicht niet feller laten branden. Doen onszelf graag te kort. Gaan kortzichtig voor een gedroomd resultaat zonder in de gaten te hebben welke prijs het van ons vraagt. Stellen geld boven geluk. Stellen de ander boven geluk. Stellen geluk straks boven geluk nu. Frank Boeijen zingt Zonder woorden. Ik leef met mijn ogen open. Laten we praten zonder woorden dat zegt zoveel meer. Frank weet het wel in woorden te gieten. We weten wat goed voor ons is. Het lef mobiliseren om dat ook echt te doen. Daar naar hartenlust gehoor aan geven. Dat zou pas een kadootje voor jezelf zijn. Om jezelf niet te willen verliezen in plaats van voortdurend bang te zijn om de ander kwijt te raken. In dit leven heeft alles een begin en einde. We vieren de geboorte en rouwen om de dood. Terwijl ze allebei even belangrijk, allebei even waarachtig zijn. Even puur. Het een bestaat niet zonder het ander. Net zomin als wit zonder zwart kan. Of goed zonder fout. Wij maken graag onderscheid. Veroordelen naar lievenlust. Lopen constant met de labeltang rond. Labeltje hier. Plakkertje daar. Goed willen we graag. Dat halen we naar ons toe. Daar willen we bijhoren. Daar trekken we ons aan op. Fout willen we niet. Daar wijzen we met de vinger naar. Schelden en tieren we op. Stellen we publiekelijk terecht. Zijn in dat opzicht geen haar beter dan de meute die heksen verbrandde in de donkere middeleeuwen.  Vertederende wijsmakerij. We snappen het nog steeds niet. We smijten nog steeds met rotte tomaten, stoken nog steeds de brandstapel op. Ons schandblok is nu virtueel. Staat niet meer op het dorpsplein. De hele wereld is ons plein nu. We gaan gebukt onder onze eigen aangemeten superioriteit. Dat maakt ons klein van geest. Even onbewust als de middeleeuwers die we als dwazen afwijzen. Wat we buiten ons afwijzen, wijzen we in ons af. Verdragen we van binnen niet. Laten we de vinger naar onszelf richten. In de spiegel kijken. Doen we het zelf wel zo goed. Gaat het je daadwerkelijk goed. Word eens meer vriendjes met jezelf. Echt vriendjes. Dus kijk ook naar je rotte plekken, want die zijn er. Iedereen heeft ze. Jij ook. Ik ook. Sla een arm om je onwetendheid. Om je onzekerheid. Hou van je falen. Gezond egoïsme. Kijken hoe het is. Niet wat wij er van maken. Breng meer mildheid in jou. Romanza zingt Andrea Boccelli. Maak jezelf het hof. Roos tussen je tanden en breng een serenade aan jezelf. Maak van elke stap een ode aan jouw liefde. Speel de snaren van je keuzes vreugdevol... O sole mio! Laat je zon in al zijn felheid schijnen. Gooi die luiken open en laat het licht binnen...