Blog skriebels dag 45 | 1 januari 2016

Eenvoud werkt verbluffend. Een simpel plan. Oud op nieuw op het strand. Samen. Een klein vreugdevuurtje met last minute tankstation hout. In de auto zingt The Eagles vanuit een wegebbende Top 2000 The last resort. Don Henley vraagt zich af waarom je iets paradijs noemt terwijl je het vaarwel kust. Het doel van de reis is Egmond aan Zee. De elementen voeren ons naar een bescheiden maar op de plaats vallend diner in volle vertrouwelijkheid. Het strand in tweede instantie. Niet stil en verlaten. Opgelaten vreugde. De kus valt in het nulste moment. Het vuur overwint de stormende wind, verzengt het hout met likkende vlammen. Wakkert naar gloeiend comfort. Voedt de fijnheid. Hand in hand. Tederheid. Verbazing. Samenspraak. Met elkaar elkaar beschouwen in het licht van de leeglopende maan. Wanhoop verdwijnt in de vlammen. Angst verdwijnt in de vlammen. Prosecco kleurt de behaaglijkheid aangenaam bij. Vuurwerk als sprankelende entourage daagt de nachtelijk bezaaide sterrenhemel uit tot een zinloos duel. De Grote Beer kijkt mild toe. Regen en kou deren niet. Het uitstervende vuur dwingt uiteindelijk na uren onverbiddelijk beminnelijk naar dromenland. De ongemerkt opgeslagen kou wasemt uit. Maakt warmte een onmisbare noodzakelijkheid. Luttele uren later terug op het zand dankzij een matineus ontbijt. Een primeur voor deze week. De voeten dansen in de branding. Prikken van het koude zeewater. Zetten aan tot een dans in het rulle zand. De zon kust onze schaduw. En de zee neemt in alle rust de oerkreet tot zich die uit mijn diepste omhoog welt. Fiction Factory zingt Feels like heaven. Het terras lonkt. Wat een start van 2016. Gelukkig Nieuwjaar!