Blog skriebels dag 64 | 20 januari 2016

Kate Bush zingt Among angels. Een piano in de stilte. Haar ijlende stem als begeleiding. Zelden wordt de stilte zo breekbaar verbroken. Stilte is een apart fenomeen. Vele soorten stiltes. Ongemakkelijke stilte. Opgeluchte stilte. Hoorbare stilte. Ooit op Madeira een plek beleeft waar de stilte pijn deed aan mijn oren. Een onwerkelijk oord verborgen op het plateau dat centraal op het eiland ligt. Een laagvlakte boven op de berg met het karakter van een Engelse moor. Om die stilte te vinden moest je weer afdalen in een kloof verscholen in de laagte op die hoogte. Prettig bizar. Sowieso een maf eiland. Liefkozend bloemeneiland genoemd. Doorweven met levada's, smalle irrigatiekanalen dwars door de bergen die het mogelijk maken om zonder stijgen of dalen op de meest mooie plekken te komen. Bijzondere ervaring. Op die onwaarschijnlijk stille plek stond de wereld stil. Onwillekeurig hield ik mijn adem in. Bang om die stilte te verstoren. Indrukwekkend. Het voornemen om daar Tai chi te doen was onbegonnen werk en mislukte faliekant. Wat tussen de koeien wel lukte, lukte daar volslagen niet. Kon niet bij mezelf blijven. Was ook niet de bedoeling. Niets doen bleek het devies. Genieten. Het enige dat bewoog waren mijn tranen. In stilte. Omringd door niets. Door ademloze schoonheid. We worden voortdurend omringd door schoonheid. Door engelen zonder vleugels. Een onbekende buurman die ik op straat niet zou herkennen maar wel een voor mij bestemd pakket aanneemt en in alle vroegte komt afgeven. Een opgestoken middelvinger onderweg van een engel met een ander gevoel van rechtvaardigheid. Onbedoeld helpen we elkaar meer dan we in de gaten hebben. Zijn we engelen voor elkaar. Iedereen werkt vanuit het goede. Iedereen draagt bij aan toenemend bewustzijn. Ook de grootste klootzak ter wereld doet nog iets goeds. Dat is geen gemakkelijke waarheid. Maar het is een waarheid. We zijn allemaal in meer of mindere mate onbewust. Waren we volledig bewust dan zouden we elkaar of onszelf niets willen aandoen. Nada. Niente. Onbewustheid is nodig om beweging te veroorzaken. Beweging is verandering. Verandering is groei. Prachtige muziek klinkt in de achtergrond nu. Ik kom overeind. Ben nieuwsgierig. Tennessee heet het stuk. Komt uit de film Pearl Harbor. Mijn glimlach groeit. Treffender kan niet. Pearl Harbor was een sleutelmoment in de geschiedenis. Een belangrijke kentering. Dramatisch toen, met verlies van heel veel levens. Maar cruciaal voor onze vrijheid nu. De aanval van de Japanners heeft ons onbedoeld een schitterend kado opgeleverd. Zij schokten de Amerikanen in beweging die iets te hard naar hun eigen navel staarden terwijl de wereld in brand stond. Laaghartigheid zwengelde eervolheid aan tot as verzwelgende orkaankracht. Dat heeft miljoenen mensen iets moois gegeven. Vrede in Europa waar voorheen conflict woedde. Wie durft zo te kijken. Ik wel...