Blog skriebels dag 47 | 3 januari 2016

Sta stil bij wat je hebt. Bekijk alles met ogen alsof je het voor het eerst ziet. Ervaar je geluk. Sta het helemaal toe. Het is jouw geluk. Beleef het tot in je kleine teen. In iedere vezel mag dat geluk zitten. Het tegenovergestelde telt ook. Stop met jezelf af te kammen. Kritisch. Prima. Maar een puinhoop is jouw puinhoop. Daar mag je ook met een glimlach naar kijken. Die puinhoop heeft een functie. Maakt je wijzer. Geduld en tijd. En fraai koppel. Ze zijn op jouw hand. Staan aan jouw kant. Ben niet teveel bezig met wat nog moet komen. Met wat nog zal zijn. Geen idee nu. Een glimp misschien. Glimpen kunnen je onderuit halen. Jij trekt de lijn vanuit dit punt naar voren. Vanuit vertrouwen zal die lijn oplichten. Vanuit angst of een minder gemoed zal die lijn bezorgdheid inboezemen. Of nog erger. Wanhoop of paniek veroorzaken. In dit nu zit jij helemaal. Zit ik helemaal. Zitten we samen. In dit nu zit liefde. Is verbondenheid. Voel je de liefde vanuit jou. Voel je de verbondenheid vanuit jou. Vanuit jou lopen alle lijnen. Vanuit jou start elk perspectief. Het begint met maximum contact met jezelf. Dat helpt om bij mezelf te blijven. Om mijn eigen waarde weer op mijn netvlies te krijgen. Om te realiseren hoe goed ik het hebt. Niet wat ik nog moet. Wat er is, is mooi genoeg. Plezier. Meer dan genoeg... Ik zet de radio aan. Benieuwd naar de soundtrack van dit moment. Beth Hart zingt Swing my thing back around. Ik ervaar een wonderlijke connectie. Sterk in mijn hart. Nog eentje voor de zekerheid. Damien Rice zingt Nine crimes. Hij vraagt Is that alright? Yeah... Leven is mooier dan ik kan verzinnen. Heerlijk...