Blog skriebels dag 57 | 13 januari 2016

Motörhead zingt Ace of spades. I don't wanna live forever. Nou ja zingen dekt de lading niet echt. Met zijn steenkool aangekoekte stembanden bespringt Lemmy Kilmister je trommelvliezen om ze genadeloos mee te zuigen in zijn nietsontziende gegorgel. Tijdens mijn puberschap was dit kleinood van verwoestende ruigheid de tester van onze in elkaar geflanste muziekinstallatie die in volle galop als een ruiter van de apocalyps door de gekwelde speakers naar buiten brak om ons in vervoering achter te laten. Geweldige inbreuk op onze braafheid was dat. En de start van menig garagefeest waar drankmisbruik geduldig in de schaduw loerde om onverhoeds in je nek te springen. Mijn maaginhoud wees me meer dan eens op lessen die het betere koffiedik kijken niet had kunnen verbeteren. Ace of spades vormde in Shoot 'Em Up de soundtrack van een bloeddoorlopen scene in een trappenhuis voor een orgie van geweld als een macaber ballet. Ik zie Clive Owen nog steeds in een regen van kogels de held uithangen om Monica Bellucci te redden. Natuurlijk ontkomen ze. Hoe kan het ook anders. De werkelijkheid van de film is losser. Is beheersbaar. Gevangen in een scenario dat je elke kant op kunt laten gaan. Van happy end naar tragische dood. Lemmy ooit nog roadie van Jimi Hendrix heeft op de valreep van 2015 het aardse voor het eeuwige ingeruild en zit nu met Bowie sterke verhalen op te halen. Kanker velde ook hem. Kanker slaat op dit moment fel om zich heen. Zaait dood en verderf. Dunt onze geleden uit. Geen fijne dood. Gun ik niemand. Geen fijne aandoening ook. Kanker heb je. Je krijgt het niet. Het zijn je eigen cellen die zich tegen je keren. Verraad van binnenuit. Ultiem vernederend. Verwarring die uitgroeit tot iets dodelijks. Ooit een vriend vol levensvreugde zien tuimelen naar levensmoeheid. Getergd door pijn. De eigen pijn. Niet makkelijk om te behappen. Marvin Gaye zingt Sexual healing. Waart ook al vele jaren rond in The nightshift fraai vereeuwigd door The Commodores. Vermoord door zijn vader. Een natuurlijke dood is soms ver te zoeken. Op dit soort momenten een onbereikbaar ideaal. Tijdens datzelfde puberschap schetste hij het lonkende vergezicht dat me liet dromen van iets dat toen nog niet binnen mijn bereik lag. Het flirtte met mijn dirty mind. Speelde met mijn fantasie die ik ben blijven koesteren als een van de belangwekkende katalysators in mijn spectrum. Mijn fantasie is mijn kracht. Er komt bizarre humor uit voort en een afwijkende kijk op de dingen om mee heen. Het helpt me om lijntjes te zien die anderen over het hoofd zien. Daarmee kan ik me onderscheiden. Daarmee kan ik iets aanreiken. Helpen. Op jouw maat. Op mijn manier...