Blog skriebels dag 49 | 5 januari 2016

Op het einde van het jaar halen we een betere versie van onszelf van stal. Worden we een beetje aardiger. Iets melancholischer. Wat zachter voor elkaar. Gaan we nadenken over verandering. Goede voornemens op een rij zetten. Aanzetten maken om bepaald gedrag te stoppen. Moed verzamelen om nieuw gedrag te starten. Roepen we in koor dat we geweld niet meer verdragen. Dat we verlangen naar vrede. In Happy Xmas (war is over) zingt John Lennon War is over if you want it. Een waarheid als een vallend dienblad. Blijkbaar willen we het niet echt. De kerstliedjes zijn verstomd met het nieuwe jaar. Mogen over 11 maanden opnieuw hun warme boodschap verspreiden. De oorlog is niet voorbij. Dat we een eind willen maken aan laakbare gewoontes. Nobel natuurlijk. Te prijzen. Absoluut. Maar kunnen we het waarmaken. Hoeveel goede strevens halen de streep van de eerste januari week. Jezelf tegenwerken of iets opleggen is ook een vorm van  overheersing, een vorm van geweld. Om dat een halt toe te roepen moeten we de aandacht zien te verleggen naar de strijd die in ons brandt. We kampen met een eigen bezettingsmacht die ons vanuit vrije wil aan banden legt. Niet met wapens of ander smart bedacht tuig. Wel met slinks geweld. We buigen voor verwachting. Gaan door de knieën voor doelen die veel energie van ons vragen en weinig geven. Stellen ons normen die ons knechten, uithollen en kleineren. We laten ons bezetten door hoop op verbetering zonder verandering. Tegen onszelf ingaan is geen sinecure. Voorwaar niet. Het is een slagveld. Het maakt ons ziek. Haalt ons onderuit. Legt druk op de ketel. Dat geweld vindt elke dag in stilte plaats. Haalt geen nieuwsuitzending. We zijn op de vlucht voor onszelf, terwijl we alles hebben. Durven nauwelijks thuis te komen bij onszelf. Of hebben geen tijd meer om dat onbekommerd te doen. Verplichtingen voeren razzia's uit in onze overspannen wereld. Want stel je voor dat onze inspanningen voor niets zijn. Niets voorstellen en daarmee zelf niets voorstellen. We blazen onze uitkomsten op om meer eruit te halen. Maar lucht blijft lucht. Meer of minder maakt niet uit. We maken ons kleiner of groter, afhankelijk van onze voorkeur voor minderwaardig of meerderwaardig. Maar dat is niet wie we werkelijk zijn. Is ook niet vol te houden. Willen we weten wie we werkelijk zijn. Dat is een aantrekkelijke vraag. Ik ben al jaren bezig met erachter komen. Heb inmiddels een aardig idee wie ik ben. Dat idee wordt wezenlijker met elke poeha of franje die ik eraf sloop. Met elke neus die ik stoot brokkelt weer wat onzin af. Ik hou van opblazen, maar gelukkig hou ik ook van slopen dus dat scheelt. Dat houdt me aardig bezig. Ik sloop nog even verder. Blaas minder op. Dat helpt. Hoef ik minder bellen door te prikken. Nieuwsgierig wat nog naar de oppervlakte komt wanneer de luchtbellen verdwijnen... Ik ga voor een radiotoets. Benieuwd wat ik tegenkom. Sigma & Rita Ora zingt Coming home. There's a life I always knew but never had...