Blog skriebels dag 60 | 16 januari 2016

Ik ben op zoek naar een lichte toon. Naar lichtvoetigheid. Luchtigheid. Minder sturm und drang. Speelser. Frivoler. Meer vanuit het gevoel van vrijheid en blijheid waar ik in zit. Al enige tijd nu. Blossoms zingt At most a kiss. Een jong gezelschap uit Groot Brittannië. Overgewaaid via de radio. Al zou in een samen niets meer zitten dan een kus dan nog zou je een wereld aan je voeten hebben. Er zit zoveel verborgen in een kus. Een continent aan ontdekkingen. Jou zou er bijna een leven voor nodig hebben om het hele raffinement van de kus te doorgronden. Ben 51 jaar moeten worden om erachter te komen dat de kus een universum op zichzelf is. Wauw kan ik je zeggen. Altijd al een grote fan geweest van zoenen, maar de gradaties die sinds luttele maanden open bloeien laten me regelmatig beduusd achter in een zinnenprikkelende nagalm. Een waas vol verwondering. En nog vinden er openbaringen plaats van verrukkelijke orde. En dat is alleen maar de kus. Dan is er ook nog zoiets als de dans van de handen. Sinds 2015 weet ik dat ook in handen dimensies verborgen zitten die aanzetten tot enthousiaste expedities. Heerlijke geheimen die al strelend en om elkaar heen dartelend vreugdevol aan het licht komen. Vingers die in een tango met elkaar verwikkeld zijn. Sensueler dan de blinde Al Pacino in Scent of a woman met Gabrielle Anwar. En die mocht er al zijn. Vingertoppen. Handpalmen. Polsen. Zweren samen in een ritmische wals zonder klanken. Pure koestering. Alleen begeleid door een glimlach die uitblinkt in stilte. Verblindend in een zee van plezier. De heerlijke lichtheid van het bestaan kan niet treffender gevangen worden dan in dat lachende spel met elkaar. Alt-J zingt Nara. Light the fuse. Halleluja, halleluja. Love is the warmest color klinkt het. Halleluja is de toon die aardig in de buurt komt. De spijker op zijn kop...