Blog skriebels dag 75 | 31 januari 2016

Sinds deze week zijn we in Nederland de grootste waterparkeerplaats rijker, het Volerak-Zoommeer. Op de kruising van Zeeland, Noord Brabant en Zuid Holland is een opvangbekken uit de grond gestampt dat voldoende groot is om een dreiging te pareren die eens in de 1430 jaar zou kunnen optreden wanneer een gesloten stormvloedkering en hoogwater in de rivieren een vervelende cocktail vormen samen. In het kader van droge voeten in almaar grotere klimatologische onzekerheid bleek gezond verstand de beste raadgever. Een simpele afweging van de feiten bleek de basis voor een miljoenen investering die op termijn miljarden zal gaan besparen aan ellende in de randstad. Voorkomen is beter dan genezen. Een oud gezegde met veel waarheid. De plek waar we 70% van ons nationale inkomen genereren kan zich simpelweg niet permitteren om daar Hollands zuinig over te doen. Waren we voor onszelf ook maar wat minder zuinig. Zoals de randstad de fundering voor ons verdienmodel is, zo zijn wijzelf het fundament onder ons inkomen. Die logica volgend zouden we alle ballen op ons welzijn gooien. Onze gezondheid voorop zetten. Proactief en niet alleen met Nieuwjaar wanneer we en bloc debiteren dat gezond zijn het allerbelangrijkst is. Want onze gezondheid garandeert een stabiel inkomen. Een kinderlijk eenvoudig gegeven. Het tegendeel is helaas waar. Met speelse achteloosheid plempen we de grootst mogelijke rotzooi in ons lichaam. Geven de fabrikanten de schuld voor het produceren ervan en vergeten dat wij die rotzooi kopen en nuttigen. Willen we het wetenschappelijk aangetoond hebben dat het ook rotzooi is. Wat een geweldige humor. Wijzen onze eigen verantwoordelijkheid af als een heet theekopje waar we onze vingers aan branden. Vervuilen onze levensaders, de rivieren. Onze levenslaag, de bodem. En onze levensadem, de lucht. Daar zijn we wel heel consequent in. Dan gaan we plots niet voorkomen maar achteraf zuiveren. Daar hebben we altijd een goede reden voor. Vaak een economische reden. Goede grap. Want voorkomen is goedkoper. Gaan we achteraf met verve de schade herstellen wanneer onze gezondheid ons ten lange leste in de steek laat na een uitputtende slag in een poging te ontdekken hoe ver de vergevingsgezindheid van ons fysiek strekt. Ons lichaam is tot heel veel in staat. Kan heel veel rotzooi verstouwen maar er zijn grenzen. Overal zijn grenzen aan. Ook aan naïviteit. Die transformeert vanzelf wel in realiteit. Loopt onze vitaliteit de soep in, dan komen we in actie. Dan gaan we het gevecht aan. Een gevecht waarbij we onszelf onwillens en onwetens in een underdog positie onzalig in de achterhoede hebben gelazerd. Daar waar je leert om aan het kortste eind te trekken. Dat biedt ook sloten met wijsheid. De beleving is alleen veel minder. Stukken minder. Het is waar je voor kiest...