Blog skriebels dag 76 | 1 februari 2016

De stilte in een onbekend rep en roer die met zijn eigen staccato de rust in de stilte laat. John Lennon zingt Starting over. De radio voegt zijn kwaliteit in het geheel. In de rust is het fijn naar onrust kijken. In contact met je eigen stilte is het heerlijk genieten terwijl je waarneemt wat er allemaal door die stilte heen gaat. Dan ben je bezig vanuit over hebben. Vanuit een voorsprong. Vanuit overvloed. Is heel ontspannend. Andersom is minder fijn. Vanuit onrust op zoek naar rust levert druk op. Spanning om de ontspanning te vinden. We zitten graag in de spanning. Zoeken het op of houden het vast. Biedt een gevoel van leven. We vinden spanningloos saai. Dan gebeurt er niets. Zijn niet zo gek op niets. Kicken op spanning. Zijn verslaafd aan spanning. Maar spanning maakt meer kapot dan je lief is. De feiten spreken voor zich. Spanning maakt ons niet perse leukere mensen. Tijddruk. Werkdruk. Het levert vooral geïrriteerde mensen op. Met weinig oog voor elkaar. Alleen oog voor degenen die ons in de weg staan terwijl we onder druk staan. Het beschadigt ons plezier. Slaat deuken in onze vrijheid. Druk geeft ons minder speelruimte. Druk duwt ons uit onszelf. Realiseer me dat ik gisteren voor het eerst een skriebel heb afgeleverd zonder een referentie naar of een link met muziek. Die vrijheid om wel of niet muziek te betrekken heb ik natuurlijk. Maar door dat consequent te doen beperk ik mijn eigen vrijheid. Wat eerst zomaar ontstond verandert in een vaste prik. In een moeten. Een milde onschuldige vorm van moeten. Want wat je leuk vind ervaar je niet als moeten. Het is uitnodiging voor mij om daar eens naar te kijken. In een vreemde omgeving of in een andere routine is het makkelijker om je eigen patroon een fractie anders te laten verlopen. Dat gaat vaak spontaan. Onbewust. Maar je kunt jezelf ook bewust op een ander been zetten. Met intentie een ander gezichtspunt kiezen om naar jezelf te kijken. Wat je bezig houdt. We beginnen elke dag opnieuw. Kunnen elke dag heroverwegen wat we aan het doen zijn. Of onze voorkeuren ook voor ons werken. Houden we teveel vast dan komen we vast te staan. Laten we teveel los dan laten we teveel liggen. Naar de feiten kijken is niet zo eenvoudig als het klinkt. Veranderen is niet zo eenvoudig als je denkt. Hebben allemaal onze eigen kleur bril. Die van mij zit beslist in het roze spectrum. Zie het positief. Daar kun je de klok bijna op gelijk zetten. Dat heeft voordelen. Ongetwijfeld. Maar daarmee zie ik de feiten in een ander licht dan de werkelijkheid. Een scheut nuchterheid doet in mijn geval wonderen. Daarom koester ik de stilte van de ochtend als alles nog zijn ritme zoekt. Als mijn ritme nog wat slaapwandelt. Daarin sluimert de opening voor verandering. Kiemt het nieuwe zacht geeuwend...