Blog skriebels dag 93 | 18 februari 2016

De werkelijkheid is indringender dan je denkt. Duikt dieper onder onze radar door dan wij in de gaten hebben. Ik zit heerlijk 's morgens al aan de film. Het voelt als spijbelen. Dat is het natuurlijk niet. Afgelopen weken weekend aan weekend flink de kar getrokken. Op beurzen gestaan in Nederland en België. Flink bezig geweest met zaaien. Met nieuwe contacten leggen. Nieuwe lijnen uitzetten. Keuzes maken en herzien. Een voortdurend vloeiend proces. Suite Française. Een aangrijpende film naar een manuscript dat pas vele jaren na de Tweede Wereld oorlog werd gevonden. Vergeten in een koffer. Geschreven door een vrouw die de dominerende anti-joodsheid moest bekopen met haar leven. Afgevoerd naar een vernietigingskamp om nooit meer terug te keren. Slachtoffer van de dodelijke efficiëntie van een niets ontziend dogma. Dogma's zijn linke soep. Razend gevaarlijk en verwoestend. Dat blijkt maar weer. De ironie is onwaarschijnlijk. Haar roman is het relaas van een Française en een Duitse officier. Geen bruut maar een verfijnd iemand. Een onmogelijke liefde die ondanks alle weerstand toch zijn weg vindt naar harten in verschillende kampen. Het piano stuk dat als centrale thema erdoor heen geweven is heet Bruno's thema. Prachtig. Schoonheid die tegen alle verdrukking in bloeit in een van onze lelijkste hoofdstukken van onze geschiedenis die we als mensen hebben geschreven. Het gevaar van uitsluiten is heel reëel. Is nooit ver weg. Is nog steeds actueel. Of het nu bevolkingsgroepen zijn of aspecten van onszelf. Wat dat betreft zijn we hardleers. Dat wat we onze liefde ontzeggen puur omdat we er niet van houden kwijnt weg in de schaduw van onze eigen onwetendheid. Dat doen we onszelf aan. We doen ons tekort. We ontzeggen ons onze eigen liefde. Dat aspect verdort en raakt vernietigd. Eerst verlept iets als idee en even later als iets concreets. Het mag niet zijn in onze wereld. We lusten het niet. We sluiten uit. Zo ontstaan aandoeningen. Ze beginnen figuurlijk en eindigen letterlijk. En dan heb je ze plakken. Dan ben je slachtoffer van je eigen gebrek. Leren houden van alle aspecten van jou. Van alles dat je omringt. Waarderen. Dankbaar zijn. Dat is de opening naar minder gebrek. Naar overvloed. Naar genieten met volle teugen...