Blog skriebels dag 104 | 29 februari 2016

Deuter speelt Warm the new dawn sun. Vandaag is een speciale zon. Een zon die eigenlijk niet bestaat. We zitten in de twighlight zone van de schrikkeldag. Een dag om onze jaartelling kloppend te maken. En verhip het werkt al eeuwen lang. Mijn gedachten hoppen naar Leap Year. Een film met Amy Adams die Enchanted ook al tot een feest maakte. Zo'n verhaal met een heerlijk simpele werkelijkheid. Laat maar komen. Een werkelijkheid die jammie smaakt. Hoe vaak ik die film ook zie. De vreugde wijkt niet. Was onze werkelijkheid maar zo simpel. Eigenlijk is correcter: maakten we onze werkelijkheid zelf maar zo simpel. In een film zijn we de neutrale toeschouwer. De ideale rol. Niets staat op het spel. Een oefening in vertrouwd raken. Maar oh wee als het om de echie gaat. Dan verandert onze onbevangenheid spoorslags. Dan gaan we niet meer kijken. Dan gaan we zoeken. De liefde voor onze neus zien we niet omdat we druk bezig zijn met onze liefde invullen en vervullen. Naar onze zin wensen te maken. Gooien onze wil in de strijd. We willen onze liefde graag op een bepaalde manier zien. Zonder te kijken of die liefde ook wel voor ons werkt. We zijn bereid om hard te werken voor de liefde. Voor een liefde die we oogwenkelijk kloppend maken als iets ontbreekt. En dat ontbreken dat ontbreekt bij jou. Er klopt iets niet bij jou. Wat je doet klopt niet. Niet in de liefde die je zo fervent aan het vullen bent. Die je zo gedreven vol aan het gooien bent met je eigen ideeën over liefde die niets met de werkelijkheid te maken hebben. Het is heel eenvoudig. Liefde die klopt werkt voor jou. Niet omgekeerd. Die liefde vult jou aan. Niet andersom. Die liefde biedt meerwaarde. Reikt jou iets extra's. Een bonus. Wat je erin stopt komt meervoudig terug. Keep on dancing. Ozark Henry zingt Sun Dance. De zon komt telkens terug. Dat is een vaststaand punt in ons universum. Liefde laten lopen die niet lekker loopt opent de deur naar een liefde die op zijn gemak komt aanlopen. Fluitend en wel. Wij zijn een en al liefde. De juiste match begint bij onszelf. Gooien we dat te grabbel dan is de rest van eenzelfde laken een pak. Net zo grabbel. Net zo gammel. Dat kan makkelijker en eenvoudiger. Maat het vraagt iets van ons. Echt kijken. Echt doen. De schrikkeldag vult het gat in onze kalender. Systematisch en logisch. Waar zit jouw gat? Vul dat gat in jou dan hoef je het niet buiten je te vullen. Want die gaten vragen met werk. Meer onderhoud. Die zijn altijd groter dan je hart. Net zo logisch. Net zo systematisch...