Blog skriebels dag 97 | 22 februari 2016

Phil Collins zingt Against all odds. De titelsong uit de gelijknamige film. Jeff Bridges in de hoofdrol. Ongenaakbaar. Aanwezig. Onaangepast. Tegenover hem Rachel Ward. Mooi. Onbereikbaar. Onberekenbaar. Femme fatale. Verwikkeld in een affaire die nooit zal zijn. Een liedje dat bij Phil op de plank lag en de cut niet had gehaald van zijn solo album. Een liedje dat uiteindelijk toch zijn moment in het spotlicht kreeg. Sommige wendingen zijn voorbestemd. Staan in de sterren geschreven. Die breken door tegen elke verwachting in. De meest tragische liefdes zijn de liefdes die op het oog alles hebben en toch geen toekomst samen hebben. Geen romantische wandeling blijken te zijn naar de zonsondergang. Niets van dat alles. Gedoemd om niet te lukken. Net niet. Een liefde net buiten het bereik van je vingertoppen. Afscheid nemen van een relatie die nog maar net aan zijn klim begonnen is maar ondergaat door groeiende onbetekendheid. Kleine fricties die als hardnekkig vlekjes op de lens weigeren te verdwijnen. Spanning als voorbode van erger. Eerst als een schaduw in de ooghoek. Maar steeds brutaler meanderend naar het centrum van je aandacht. Om niet meer weg te gaan. Afscheid nemen van iemand die hoog in je dierbaarheid staat valt zwaar. Zeker in de fase dat de splinter met struikelblok-ambitie nog steeds in het stadium van de splinter verkeert. Voor iemand die bepaald geen indrukwekkende staat heeft opgebouwd als relatie beëindiger ben ik in een korte tijdspanne nadrukkelijk kennis aan het maken met de wrange zijde van je verantwoordelijkheid nemen terwijl de storm nog maar die befaamde vlinderslag is. De zon schijnt nog met de belofte van een mooie dag die niet zal aanbreken. Dan de stekker eruit trekken trekt een wissel op jou en je geliefde. Definitief. Onwederkeerbaar. Je eigen weg lopen brengt je op plekken die je graag zou vermijden maar ontegenzeggelijk noodzakelijk blijken. Waar het naartoe gaat? Ik weet het niet. Die verrassing zal zich langzaam laten uitpakken. Soms stroef. Soms soepel. Eraan ontsnappen is zinloos. Dit is mijn weg. Helemaal achter jezelf gaan staan. Achter mezelf gaan staan. Meer kan ik niet doen. Met de nadruk op doen...