Blog skriebels dag 78 | 3 februari 2016

In mijn hoofd zingt David Bowie Black Star. I'm a black star klinkt het. Als iemand de paradox in eigen persoon is, dan is hij dat. De werkelijkheid en onwerkelijkheid vloeien naadloos in een kameleon mens. Waar non-fictie eindigt begint fictie en omgekeerd. Zijn is een fabuleuze paradox. Alles zit in dit moment. Elk aspect van het bestaan. Al het weten. Al het niet weten. Een dode Bowie. Een levende Bowie. Oneindigheid in mijn hopeloos sterfelijke gedachte. Onmetelijkheid in een menselijke beperking. Het hele universum in dit ogenblik. Alle verdriet. Alle plezier. Alle oorlog. Alle vrede. Elk planetenstelsel. Het kleinste element. De nietigheid hand in hand met omvangrijkheid. Om stil van te worden. Het zijn gedachten die er gewoon zijn. Ze komen en gaan. Vasthouden heeft geen zin. Me'shell Ndegéocello zingt God shiva. Goddelijkheid is niet los te zien van de grootste atheist. Allemaal verbonden. Of we het wel of niet willen zien. Fascinerend om te beschouwen. Zonder dat mijn hoofd explodeert door deze expanderende mijmerstroom. Wij zijn een wonder op benen...