Blog skriebels dag 98 | 23 februari 2016

Het leven werkt in golven. Ik kijk naar buiten en luister naar muziek die me kalmpjes beroert. Delius speelt Walk to the paradise garden. Ik spoel mijn hoofd een week terug. Jehova dames aan de deur. Met de belofte van een blije boodschap vertelden ze door de intercom. De stem deed andere dames vermoeden maar ze waren vooral aardig. Een korte dialoog ontspon. Mijn voorstel dat er een god is bood direct raakvlak voor gemeenschappelijkheid. Goed en fout vond ook vlotte instemming. Tot zover zaten we op dezelfde pagina. Dat ik niet in straf geloof of een boek nodig heb om me te vertellen of ik goed bezig ben, maar mijn hart mijn waarheid laat spreken. Dat deed onze zee van eenheid weer even vlot splijten. Als Mozes op de vlucht voor de Egyptenaren. Onze nieuwbakken symbiose stierf in ongeloof. Op weg naar de aftocht wierpen ze nog een laatste visje toe. Jehova betekent hij die schept maar ook hij die zijn wil tot uitdrukking brengt in de schepping. Een glimlach brak bij me door. Dat was een leuk visje om nog eens over na te denken. Iets voor een later tijdstip. De straat ontwaakt. Gedachten spelen door mijn hoofd. Ik blader door de inspiratie die langzaam naar de oppervlakte danst. Een oude man telt zijn geld. Petje op. Snor. Zijn blik in beslag genomen door eurobriefjes van 50. Al lopend is hij ze in zijn juiste richting aan het draaien. Zijn banjerende trance brengt mijn aandacht verder in het licht. Zijn tred is naar links, maar de grote golf gaat naar rechts. Mensen die hun kinderen naar school brengen. Besef dat spoedig de apotheek zijn deuren opent. De fysiotherapeut aan de overzijde is al in bedrijf. Echte mens magneten. Nog even en ik kan de ochtend starten op mijn terras. Fijn vooruitzicht dat niets afdoet aan het kabbelende pandemonium voor mijn neus. Leven is een eindeloze golf. Ik dans mee in dat ritme van af en aan...