Blog skriebels dag 99 | 24 februari 2016

ideeën genoeg om over te schrijven. In de auto vanmorgen. De zon begint aarzelend aan zijn klim. Muziek begeleidt me op mijn weg. Sam Smith zingt I'm not the only one. They say I'm crazy... Techniek staat voor niets. Spotify via bluetooth. Ooit waren dat cassettebandjes. Mixtapes waar ik uren voor op mijn knieën zat. Ingespannen luisteren naar intro en outro. Vol overgave nummers achter elkaar plakken. Zinvol toen. Zinlozer nu. Een playlist maak je in een hartklop. In de cloud. Schitterend hoe alles heel vlot totaal kan veranderen. Ik rij achter een Alfa 164. Ooit het toppunt van Italiaanse smaak. En nu een fraai gelijnde goed bedoelde blokkendoos op wielen. Al zullen Italianen nooit echt recht toe recht aan blokkendozen maken. Zelfs in een Fiat Panda zit nog geraffineerde verfijning. Inzicht schuift mee in de tijd. Onontkoombaar. Heb al zoveel van mijn eigen overtuigingen zien sneuvelen. Ontzettend veel. Overtuigingen waarvoor ik elke ruzie durfde op te starten. Te vuur en te zwaard verdedigde. Om luttele hobbels verder vast te stellen dat het nergens op sloeg. Het sop de kool niet waard was. Ontwikkeling heet dat. Leren lachen om je eigen kortzichtigheid. Liefde en werk maken dat ik vaker en meer kilometers verslind. Regelmatig dein ik nu mee met de eindeloze stroom van verkeersbeweging die elke dag weer mensen verplaatst. Indrukwekkende asfaltbanen die niet kunnen verhinderen dat de stroom soepel stagneert. Een wonder dat deze hoeveelheid mensen onderweg zonder brokken de eindstreep haalt terwijl we mensen zijn en dus in de wieg gelegd zijn om fouten te maken. Maar desondanks gaat het eigenlijk heel goed. Ondanks afleiding achter het stuur die altijd zal blijven. Alleen de gedaante verandert. Toen pielen met de radio. Nu appen achter het stuur. Er verandert heel veel en tegelijk verandert er niets...