Blog skriebels dag 83 | 8 februari 2016

Charl Delemarre zingt Zonder jou. Een liedje dat hij ook te berde bracht tijdens de 2015 Popronde in Sittard. Pure passie op blote voeten. De gitaar in de aanslag en de strot wijd vooruit. Wat zouden we zijn zonder elkaar. We menen ons heel wat. In elke fase van ons leven zijn we masters of the universe. In meer of mindere mate. Afhankelijk van je voorkeursinstelling. Als 0-jarige draait de hele wereld om ons. Onze tijd passerend met eten, drinken en poepen. En krijsen. We weten niet beter dan dat we het helemaal zijn. De nummer 1 waar iedereen om ons heen alle aandacht voor heeft. 0 vrijheid 0 verantwoordelijkheid. Maar alle ruimte om ons te laten gelden. En iedereen komt rennen. Voor een 6-jarige zijn we een ontzettende schreeuwlelijkerd. In zijn ogen draait het om hem. Veel wijzer en rijper dan de peuters en kleuters. Een snotneus in de beleving van een 12-jarige die de eerste stappen naar een veel serieuzere dimensie zet. Vrijheid neemt toe. Verantwoordelijkheid idem. Een brugpieper in de marge van de 18-jarige. Vrijheid 100%. Verantwoordelijkheid 100%. Rijbewijs lonkt. Stemrecht trekt. De wereld aan je voeten maar nog nada op je palmares dat de handen op elkaar krijgt van alles wat daar boven jarig is. Een koetnul voor iedereen die weer meent verder te zijn. Zonder elkaar zouden we niet weten waar we staan. Zouden we heel wat prettig referentiekader moeten missen. Competitie. Rivaliteit. Zonder de ander waren we niemand. Konden we ons nergens tegen afzetten. Nergens aan meten. Nergens op verheugen. Net zomin als er geen vrijheid zonder verantwoordelijkheid bestaat, bestaan wij niet zonder de ander. Een beetje dankbaarheid voor de ander zou helemaal niet zo gek zijn. Zelfs al vechten we elkaar de tent uit. Zonder de ander zou er geen enkele interactie zijn. En waar zouden we dan al die liefde die we in ons dragen op moeten richten? Lang leve de ander. Het leven zou vele malen minder zijn...