Blog skriebels dag 69 | 25 januari 2016

Muziek en film. Dat zijn mijn drank en drugs. Heerlijk om dat te kunnen delen. Om dat delen toe te laten. Je moet er wel iets voor doen. Het onbekende betreden. Het niet alleen willen. Niet teveel alleen willen. Niet teveel zelf. Boston zingt Foreplay longtime. Op de albumhoes stond ooit: no synthesizers used. Listen to the music. Overbodige informatie. Was en ben nog steeds onder de indruk. Luister graag. Niet vaak. Ik pik mijn momenten. Zoals nu. Sommige zaken behouden hun kwaliteit dwars door de tijd. Een liedje dat zich met brute overgave door de speakers naar buiten wurmt. Gelukkig zijn die niet van gisteren. Het zijn Muse veteranen en dan kun je wel wat hebben. Erin slagen de ultieme bombast met 2 vingers in de neus te verhapstukken maakt je tot een grote kei onder de luidsprekers. Dan tel je mee. Dan is Boston maar een eitje. Well I'm taking my time. I'm just moving on knibbelt vriendelijk in mijn oor met de kracht van een tornado. I've got to keep on chasing that dream or I may never find it. Weten wat je wilt. Daarvoor durven uitkomen. En daar je rust in bewaren. Niet gek laten maken wanneer het niet onmiddellijk lukt. Delen waar je mee bezig bent. Open kaart spelen. Je ontvankelijk opstellen. Hulp vragen en accepteren. Uitdagingen voor mij. Oh ik weet wel wat ik wil. Maar tjonge dat uiten. Dat laten blijken. Een oester doet het beter. Maar ik begin het te leren. More than a feeling zingt Boston. Samen maakt het gevoel zoveel groter. Het plezier zoveel groter. Instant. Je schaduw achter je laten werkt bevrijdend. Minder Mata Hari. Meer in de volle zon. Het kost je wat doortastendheid maar dan opent een compleet andere wereld in dezelfde wereld. Zelfde uitdaging. Andere beleving. Piece of mind. Take a look at her klinkt het niet mis te verstaand. Met volle overtuigingskracht eruit geschreeuwd. Scheurende gitaren. Beukende drums. Ik kijk en geniet. Met volle teugen. There is something about you. Mijn hart roffelt volle bak...