Blog skriebels dag 67 | 23 januari 2016

Op reis naar jezelf. Dat is een omgekeerde beweging. De indirecte weg. Van buiten naar binnen. Een lus naar jezelf. Mooi. Zeker. Een manier. Natuurlijk. Vanuit jezelf reizen. Van binnen naar buiten. Dat is pas een uitdaging. Dat is een weg die meteen begint. Direct. Niet dadelijk. Nu. Vanuit contact stappen zetten. Vanuit je hart reizen. Ontdekken wat je tegenkomt. Wie je tegenkomt. Ontdekken hoe jij uitpakt. Hoe jouw reis uitpakt. We reizen naar aspecten van onszelf. De onbekende kant van onszelf. Van onze wereld. Komen eigenlijk nooit los van onszelf. Nooit los van onze wereld. Het is een deel van ons. We hoeven ook niet los te komen. Het is zelfs onmogelijk. Hoeven onze zinnen niet te verzetten. We denken nieuwe dingen tegen te komen, maar ze zijn niet nieuw. Het is ons eerder gewoon niet opgevallen. Alles is er. Alleen wij waren er nog niet aan toe. Waren er nog niet klaar voor. Geen tijd. Geen aandacht. Geen zin. Geen idee. We zijn heel maar denken niet heel te zijn. Voelen ons afgescheiden. In het tegenkomen ontdekken, her-inneren we het heel zijn. Raken we weer heel. Het probleem is onze voorliefde om voorwaarden stellen. Willen dat op onze wijze. Gaan daar naar op zoek. Maken ons afhankelijk van een idee. Van iemand. Dat mag. We mogen nodig hebben. Hebben voortdurend nodig. Kunnen bijna niets alleen. Zonder zuurstof geen leven. Was het de bedoeling dat we het alleen zouden moeten kunnen dan waren we allemaal aparte planeten. Kwamen we niemand tegen. In de ontmoeting zit de oplossing. In het samen zit de sleutel. In de weg de bewandeling. We reizen en ontmoeten om onszelf te vinden. Een mooie kronkel. Bochtjes maken om de kern. Je kunt ook de kern vastpakken en daarmee aan de slag gaan. The Blue Nile zingt Stay close to me. We zoeken het graag ver weg. Maar het antwoord is dichtbij. Dichtbij in jezelf ligt het doel van je reis. Jij. Geniet van het openen van jou...