Blog skriebels dag 48 | 4 januari 2016

Het leven als game. Niets te verliezen. Vanuit het hart spelen. Punten voor mooie acties. Voor nieuw inzicht. Stappen terug bij flaters. Troostpunten bij herhaling. Hergroeperen bij tegenslag. Toenemende mistbanken om je heen bij ondoordachtzaamheid. Overal aanwijzingen en gidsen onderweg. Opletten op openingen. Op deuren die open gaan. Luiken die sluiten. Wie kruist je pad. Met welke boodschap. Waar kom je uit. Spelen vanuit genoegen. Spelen voor genoegen. Alles met alles verbonden. Als je lekker in je vel zit. Je in je element voelt. Dan is leven licht. Dan loopt het lekker. Stroom je soepel mee. Paul Simon zingt Slip slidin' away. Het leven als een groot spelbord waar je pas achteraf de lijnen van ziet. Of misschien wel nooit. Niets is wat het lijkt. Deel uitmaken van een groter plan. Met in het hart ervan je lotsbestemming. De hele wereld in stelling om dat wonder te realiseren. In de film Winter's tale komt een prachtig uitgangspunt aan bod. Iedereen heeft 1 wonder in zich voor 1 iemand. Hoe dichter bij je doel hoe meer het universum zich samen pakt om het te volbrengen. Mensen die hun wonder vervullen nemen als sterren hun plek aan de hemel in. Miracle zingt KT Tunstall tijdens de aftiteling. Heel mooi liedje. Een ode aan het wonder in ons. Want wij zijn het wonder. Wij doen met zijn allen recht aan dit bestaan. We hebben allemaal iets belangrijks te vervullen. Niemand uitgezonderd. Stuk voor stuk. Dat zien geeft vleugels...