Blog skriebels dag 146 | 11 april 2016

Maandag is mijn rustdag. Maar tegenwoordig lukt dat niet zo bijster. Mijn mineralen vragen aandacht. Mijn eigen privé bewegingen brengen me in beweging en de voorbereidingen voor outdoor zijn ook in volle gang. Mijn nieuwe paviljoen heeft nog geen kans gekregen om te laten zien wat hij vermag. Dus dat gebeurt vandaag op een brug boven een stroompje ergens in de heuvels. Een onwaarschijnlijke plek maar het komt toevallig zo uit. Sinds gisteren weet ik dat toeval God is die anoniem werkt. Een uitspraak van een sympathieke Duitse die is blijven hangen. Een nuttige generale want er valt nog een kleinigheid te verbeteren dankzij de inbreng van bevallige charme, jarenlange ervaring en een voet die geen steun vindt. De leukste dingen beleef je op momenten waar je eigenlijk geen erg in hebt hoe leuk ze zijn. Dat moet dan eerst nog even binnen sijpelen. Je bent dan nog te zeer afgeleid door de aanleiding. Sector na sector groeit het in je tegenwoordigheid. Om plotseling voor je neus te staan om onmiskenbaar aanwezig te zijn. Onontkoombaar. Dat maakt leven tot een heel mooi avontuur. Als een boek dat je maar niet kunt wegleggen. Benieuwd naar de volgende regel zonder de inhoud prijs te geven...