Blog skriebels dag 152 | 17 april 2016

Aan het ontbijt valt een zinnetje in onze dialoog tussen verse croissants, vers geperste jus d'orange en een kruidig roerei. Een terloopse opmerking die gaandeweg zal rijpen. Maar nu loop ik vooruit op de feiten. Op de Fischmarkt heb ik veel vaste klanten. Dat is een andere markt dan in Bonn. Met een ander publiek. Bonn is vooral fun. Lekker eruit. Dat van die vaste klanten bleef als een zwerende vinger nakloppen. Kon er de vinger nog niet opleggen. De Tanzbrunnen aan de oever van de Rijn is een fraaie locatie rondom een grote vijver met fonteinen en daar omheen de gebogen uitnodiging van het congrescentrum. Stijlvol krommend om de marktplaats die rondloopt. Als open armen. De markt begint meteen met een gestage mensenmassa die als deelnemers op het traagste racecircuit op gezette tijden weer voorbij trekt. Ook hier wisselt de kleur van het publiek naarmate de dag vordert. Dat antwoord had ik al gekregen voordat het zover was. De ouderen bijten de spits af. Die zijn waarschijnlijk het eerste wakker. Maar komen niet binnen. Verkiezen de afstand. Op hun paasbest slenteren ze rond. Een uitje samen. En ongemerkt verandert de samenstelling van overwegend tweetallen traditioneel conservatief naar jonger. Hipper. Vlotter. Gezinsrijker. Eigenzinniger. Ontvankelijker. De Verwonderstoel moet regelmatig aan de bak. Een gezin met klein meisje dat Mina heet opent het bal der verwondering. Meer volgen dat goede voorbeeld. Sta je volgende maand weer hier klinkt het bij voortduring. De belangstelling is daar maar heeft ruimte nodig om te landen. Om wortel te schieten. Om vaste vorm aan te nemen. Een vaste aanwezigheid op te bouwen in een tijdelijke setting. Terugkerende mensen die graag weer terug willen keren de volgende keer. De kans geven om te laten groeien. Dat besef ik terwijl de dag zijn baan vervolgt. Ik kom terug. Zoveel is zeker. Namen komen op papier voor latere benadering. Hartelijke uitwisseling. Plusjes naar de toekomst toe. En pal voor het sluiten van de markt is daar dat ene contact dat mijn komst rechtvaardigt. Inmiddels heeft mijn paviljoen onverhoedse windvlagen overleefd, terwijl het beeldscherm van mijn Nokia in diezelfde aanslag van winderigheid een verwoestende duikeling van mijn aquamarijnse Dolfijnsteen niet ongeschonden kan navertellen. Markt en de elementen zijn een onlosmakelijke eenheid. Vraagt om een andere aanpak. Andere houding. Je moet flexibel zijn. Het verbreedt mijn spectrum op eigen wijze. Ik omhels de verbreding. Hoe breder de stroom hoe liever. Als de rivier die geduldig voortdrijft. Meestromend in de grote cirkel...