Blog skriebels dag 139 | 4 april 2016

Soms verliest een vliegtuig met mooie hoop op de taxibaan al hoogte en crashed in het zicht van de startbaan. Nog geen meter gevlogen maar bij voorbaat kansloos. Omdat de man aan de knuppel maar wat aan het doen is. Niet in de gaten heeft wat hij doet en niet bij machte is om de boel te corrigeren. Hij weet hoe het zit maar krijgt de zaak niet omgegooid. Het patroon is zo hardnekkig dat daar geen kruid tegenop gewassen is. Roemloos ten onder. Een les rijker. Een les die pas later in het besef komt. Want de eerste conclusies voor de zeperd reken ik natuurlijk niet mezelf aan. Er dreigde al een misser en die misser kwam uit. Een schitterend geval van zelf vervullend vooruit zien. De wolken die almaar dreigender het feest dreigden te verstieren hingen aan een draadje vast aan mijn gedachten. In werkelijkheid wilde ik die wolken daar. Moest er een reden zijn waarom het niet zou lukken. Dit nieuwe avontuur dat zo parmantig glansde in de folder. Geurend naar verse inkt en de belofte voor later. Gesneuveld door mijn eigen hand. Mijn eigen hand overspeeld. Onbewust bewust. Een exercitie in nederigheid. Wrang en bitter. Onafwendbaar. Het blijkt nu. Achteraf. Ik heb een probleem met vanzelf. Ben bang voor vanzelf. Kan het moeilijk verdragen als iemand zonder moeite van me houdt. Dat geluk voor het oprapen ligt. Er niets voor hoef te doen. Ik gun het de ander maar mezelf gunnen is een ander verhaal. Veel weten en tegelijk ook niets weten. Ik trek nadenkend bescheidenheid als een deken over me heen. Neem mezelf wat beter ter harte. Minder bepalen. Meer laten. Niet langer mijn gevoel in de weg zitten. Alex Turner zingt Piledriver Waltz. Iets over Heartbreak hotel. Een zelfgekozen in mijn geval. Met kamers vol berusting. Dat kan slimmer. Vast wel! Hoop gloort. Het zien is al heel wat...