Blog skriebels dag 5 | 22 november 2015

You! You! Song for Joel galmt door mijn innerwereld. De slaap wijkt heel behoedzaam. Mijn bovenkamer lijkt wel een kathedraal. Het uitspansel bedekt met die eigenzinnige stem van Kovacs. Haar keel is begenadigd door Eros zelf. De hemel druipt eraf. Haar aanraakbare optreden in de Muziekgieterij heeft een indruk ergens diep in mijn wezen geëtst. Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar blijkt nog heel vers. Mijn geest raakt gevangen door passie, maakt een sprong en belandt in het andere bed. Ver weg nu. Voor een wijl ons eigen spontane podium waar alchemie warmte spon. Warmte die walmt als een veenbrand onder mijn huid. Warmte die zich naadloos laat omlijsten door de zindering in Kovacs. Ik glij terug naar dat moment in Maastricht. Haar strijkerensemble zat pal voor me op de bühne. Zo dichtbij dat we met elkaar hadden kunnen klinken op een mooie avond. Overbodig want het succes zwelde vanzelf. Aanstekelijk ook. Mijn lichaam hield niet op met meezwieren in vervoering. Gedenkwaardig. Heb muziek de afgelopen jaren veronachtzaamd. Maar die schade haal ik nu meervoudig terug en dat betaalt zich in klinkklare vreugde. Vannacht nog genoten van een onverwachte masterclass Frank Boeijen. Ben heerlijk ondergedompeld in een woordspel met klanken. De mooiste parels liggen in wateren waar we overheen kijken. Als schelpen op het strand. Zo vanzelfsprekend subliem dat onze ogen weigeren te zien en op zoek gaan naar iets nieuws aan de einder. Willen met alle geweld ons bestaan veranderen of juist niet, maar kunnen niet genieten van dit moment. Van de blijdschap of misschien zelfs treurigheid die erin verscholen zit. Van versgeperst sinaasappelsap. Het verzet je perspectief. Aandacht is alles. Brengt alles tot leven. Een verwarmende gedachte... En die gedachte is genoeg. Meer is onnodig...