Blog skriebels dag 8 | 25 november 2015

Kippenvel. De wind speelt terloops met het bouwnet aan de overzijde. Een skateboarder glijdt door het beeld. Een blindengeleide hond geleidt zijn dame of probeert zij de hond te leiden. I don't wanna fight no more zingt Alabama Shakes. Meestromen. Niet vechten. Je eigen wil goed in de smiezen hebben. Want het is een verrekkeling. Wat wil je niet. Dat is vaak de interessantere vraag die je dichter bij de kern brengt. Met open mond verbazen hoe de wereld van de feiten zich ontvouwt en ontrolt voor je ogen. Het plekje op mijn zelfgebouwde tafel bezorgt me een vip zetel voor een show vol verwondering. Regret zingt Everything Everything. Maybe you're the luckiest of you never felt it. But did You imagine it in a different way. Teleurstelling is de prominente factor die ons weerhoudt om ons hart te volgen. Angst voor onze teleurstelling kleurt onze afweging. Drijft ons naar veiligheid en als vanzelf naar teleurstelling. Een eindeloze tredmolen. Je kunt niet consequent hetzelfde blijven doen en hopen op een andere uitkomst. Dat heet jezelf voor de gek houden. Telkens hetzelfde pad lopen en verwachten ergens anders uit te komen. Lorelai zingt Fleet Foxes. I was old news to You then. Old news. Wellicht is dit een prullenbak observatie. Wie zal het zeggen. Nader onderzoek is raadzaam. In die zin bestaat geen waarheid, wel oprechte zienswijzen die meebewegen op onze tocht door onze zielerkrochten. Lekker dansen met mijn gedachten... Lekker ontdekken wat leven in petto heeft...