Blog skriebels dag 12 | 29 november 2015

Samen. Een ronkend begrip dat me mijn leven lang al fascineert. Me drijft. Samen willen zijn. Met de nadruk op willen. Er iets voor over hebben. Eigenlijk alles. Mezelf incluis. En dan ben je natuurlijk niet meer echt samen. Want jij bent dan niet langer jezelf. Ik schud mijn dekbed weer een beetje in fatsoen. Een tweepersoons uit de kluiten gewassen exemplaar. En het kwartje valt. Zo'n slowmotion scene waarin al het andere vertraagt. Alleen het dreunende contact met de grond blijft. Een belangrijk deel van mijn leven sliep ik in een groot en comfortabel bed in een groot en comfortabel huis waar 2 afzonderlijke dekbedden een apart samen vormden. Het lijkt een zijn, maar is het natuurlijk niet. Alleen het zien ontbreekt. Ben wel van symbolen. Nu lig ik in een geïmproviseerd bed met mini afmetingen en ben samen met mezelf. Lig in mijn eentje groots bedekt. Een met jezelf, een met de ander. Maf is dit. Hoe je heel lang kunt denken goed bezig te zijn, terwijl de werkelijk je iets probeert in te fluisteren dat onverstaanbaar is. Soms zo kinderlijk eenvoudig dat het simpelweg niet te bevatten is. De tijd zit het begrijpen van de boodschap in de weg. Soms is die zo kinderlijk eenvoudig dat die simpelweg niet te bevatten is. Je bent gewoon nog niet zover om die taal te verstaan. Maar dat punt kruist je pad ontegenzeggelijk. Nu dus. Is humor verstopt in een dekbed. Where dreams go to die zingt John Grant. Your beauty is unstoppable, your confidence unspeakable. Het is heerlijk om je eigen illusies door te prikken... En dat op zondag. De koffie is al op. Wat zit er nog in het vat...