Blog skriebels dag 6 | 23 november 2015

Ik open mijn ogen samenhangloos. Helderheid drijft net buiten mijn bereik. Op mijn gemak kijk ik naar mijn gedachtensoep om uit te vinden wat daarin ronddobbert. Niet weten is lastig. Het niets is ongemakkelijk. Wil zo graag iets, wil zo graag focussen op iets. Terwijl ik weet dat niets de basis is voor alles. Niets, iets, niets. Alles draait om dat merkwaardig eenvoudige fenomeen. Houden van niets schopt je wereld in de war. Want dan hoef je niets, gebeurt er niets, blijft niets over. Stort alles in elkaar. Iets dat we weten met zekerheid. Alles verdwijnt, niets blijft over. Maar hou je diepgeworteld van niets dan is dat juist helemaal fantastisch. Het werkt bevrijdend. Niets heb je meer te verliezen. Robbie Williams zingt Morning sun. How do you rate the morning sun slingert hij meteen als eerste gedachte omhoog. Weten dat dit een verborgen saluut aan Michael Jackson is, ontroert. Maar weet je het niet dan nog ontroert dit liedje. Er zitten ongelooflijk fraaie zinnen in die aanzetten tot overpeinzing. Don't go wasting your time cause there is no finishline. Prachtige poëzie in vluchtigheid. Stilstaan is zuchtende stilte. Zonder bewegen in beweging zijn. Verbonden op eindeloze afstand. Genieten van onbereikbaarheid is ware nabijheid. Een uitnodiging om jezelf te nemen zoals je bent. Om je eigen warmte te vieren. Leven is een schitterende paradox. Puur avontuur. Zonder woorden alles zeggen...