Blog skriebels dag 9 | 26 november 2015

Een droom kust mijn bewustzijn wakker. Lang geleden dat ik helder was in de droom. Een bouwmeester uit het oude Egypte, hier Liam Neeson, wordt tot in deze tijd achtervolgd door de verontwaardigde geest van zijn bouwheer vanwege een conflict dat niet is opgelost. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Duran duran zingt notorious bij de beelden. Don't monkey with my business. Helaas dooft mijn helderheid uit tot me alleen nog flarden resten van vage echo's die niet meer lekker in elkaar passen. Mijn aandacht wil het kloppend maken, maar het is te laat. De moeite is vergeefs. De dag lokt en mijn Ipod heeft er zin in. Daagt me uit om naar mezelf te luisteren. Een makke in mijn weefsel. Listen zingt Room Eleven. Ik raak makkelijk het contact met mezelf kwijt zodra mijn enthousiasme er met de bal vandoor gaat. Jezelf voelen, je eigen liefde voelen stromen is werkelijk jezelf zijn. Alice Russell zingt To know this. Als je het weet is het makkelijk. Maar die blinde vlekken van me verduisteren vaak dat wat voor de hand ligt. De muziek neemt me bij de hand naar obscure delen van mijn geest. Daar waar het licht extra fel schijnt maar niet diep doordringt. De schaduwkant waar triestheid, onvertrouwdheid en frustratie de dienst uitmaken. Eva Cassidy zingt Songbird. Zij is jong gestorven aan kanker. Dit soort info pik ik op de raarste plekken op. Maakt haar dood dit liedje extra mooi en geeft het juist een diepere dimensie. Of werpt het een treurige deken vanwege het knakken in de knop van een veelbelovend talent. Cause I feel that when I'm with you, It's alright. I know It's right. Houden van verlies is moeilijk. Ook al levert het nog zoiets tijdloos op als mooie klanken uit een gouden keel. Eeuwig zal zij zingen. Zoveel is zeker. Ik kan genieten van haar wanneer ik wil. Er schuilt vreugde in verlies. Pijnlijk wellicht, maar wel vreugde. Ook dat maakt me rijker... Fijne rijkdom...