Blog skiebels dag 14 | 1 december 2015

Vanzelf is niet hetzelfde als vanzelfsprekend. Het een zit in het ander.  De uitwerking staat vaak haaks op elkaar. Vanzelf is verweven met makkelijk. Vanzelfsprekend kan net complicerend werken. Zit meer op de lijn van automatisch. Verbonden met gewend. Wat voor jezelf vertrouwd is, hoeft voor de ander niet vanzelfsprekend te zijn. Ontwikkelingen kunnen vanzelf gaan. Vrijwel soepel uit zichzelf ontstaan, maar dat maakt die ontwikkeling niet vanzelfsprekend. Er is altijd iets voor nodig. Een keuze. Een stap. Een houding. Aandacht. In onze communicatie is dat verschil oorzaak voor ruis. In ons handelen ook. Te snel gaan we uit dat de ander onze taal begrijpt. We spreken dezelfde woorden, maar de betekenis wijkt van elkaar af. Beweegt letterlijk bij elkaar vandaan. Gaat langs elkaar heen. Er zit een andere lading op. Een andere geschiedenis achter. Blijven luisteren wat we zeggen. Blijven kijken hoe we overkomen. Blijven uiten waar het vanzelf hapert. Contact maken met hetgeen we doen. Aandacht. Oog houden voor de vanzelfsprekendheid die loert in het gras en als vanzelf erin wil rollen. De mooiste aspecten van leven, de lekkerste elementen in ons bestaan doen we samen. Kunnen we helemaal niet alleen. Vrijen of praten bijvoorbeeld. Ademhalen vraagt zuurstof. Onontkoombare afhankelijkheid die juist kleur geeft aan wie we zijn. Ons in staat stelt om nog subtieler te doorgronden wat ons blij maakt. Wat we fijn vinden. En fijn is de sleutel voor het kleine geluk. Met de ander gaat dat ontdekken meer vanzelf, maar daarmee gaat het niet vanzelf. Aandacht is nodig. Dat is niet vanzelfsprekend. Vrij zijn in de afhankelijkheid brengt ons dichter bij onszelf. Bruce Springsteen zingt I'm on Fire. Right on Bruce!