Blog skriebels dag 2 | 19 november 2015

Daar is die knoop weer. Sinds gisteravond een feit. Herkomst en betekenis onbekend. In mijn buik kruipt zijn aanwezigheid naar voren. Eerste reflex: met wortel en tak uitroeien. Oplossen dat varkentje. Mijn verwondering staat al te popelen om dat klusje te klaren. Verwondering is de elixer. De olie die mijn dag laat spinnen van plezier. Het is ook mijn valkuil. Sinds kort geniet ik vroeg in de ochtend met koffie op het terras van de wereld die langs mijn voeten voortsnelt. De haast proef je op je tong. Maar de wolken laten zich niet opjagen en de wind speelt zijn spel als een dag aan zee. Verwondering verandert de Kerkraderweg in de wals-scene uit The Fisher King met Robin Williams die vol verwachting uitkijkt naar Lydia. Vakantie zonder op vakantie te zijn. Mountaineer zingt Submarine vanuit een echoput die nog maar onlangs gevuld is met weerklank. Hun mooiste werk naar eigen bron. De tekst en muziek zijn al uit focus, maar de warmte en ontroering blijven nabranden. Robin Williams is de met citroeninkt geschreven boodschap, voor iedereen verborgen in de woorden. Mooie diepgang. Dat weten raakt me. Het voert me naar duiken. Niet wegduiken of onderduiken. Erin duiken. In de knoop. Recht zo die gaat... volle kracht vooruit. Hallo knoop. Welkom in mijn wereld!