Blog skriebels dag 4 | 21 november 2015

De langste kus. Een spel voor juvinalen van geest. Continueuze amoureusheid zo vroeg in de ochtend. Het alarm moest er aan te pas komen om de lippen aan te zetten tot een heerlijk samengaan. Moment van afscheid nadert onverbiddelijk. Oscar and the wolf zingt in de achtergrond maar de woorden ontglippen me. Mijn vingertoppen hebben geen tijd voor Oscar. Kussen raken mijn glimlach. Raken naaktheid. Zalige verkenning. Roept ontwapenende verwevenheid op. Ook uitstel die niet kan wachten. Een laatste wegglijden op vervliegende extase. Contact. Nog even. Kovacs neemt het over van Oscar. Night after night vloeit samen in deze werkelijkheid. Zwoele basis voor fijne intentie. Buiten lokt nog niet. Nog even niet. Maar buiten haalt me toch binnen. Alleen met mijn gedachten vol lieve verrukking. Robert Plant zingt Big Log. My love is in lead with the freeway. De perfecte soundtrack voor dit scenario. Heerlijke onwerkelijkheid neemt meer bezit, terwijl het zuiden dichterbij komt. Groeiende verbazing voedt mijn verwondering en de grijns weet zich gebeiteld. Een opening breekt door mijn geest voor een flard met inzicht dat uitgepakt wil worden. Recente ontwikkelingen drijven langs. We hebben de neiging om niet te luisteren naar onszelf maar wel naar anderen of iets buiten ons. Lopen graag achter iets hogers aan. Wat volgen we eigenlijk als niemand naar zichzelf luistert? Welke basis bepaalt ons doen en laten? Geen kern uit jezelf want daarvoor moet je eerst jezelf zijn, jezelf horen. Aantrekkelijke verwarring. Iets om nog eens op terug te komen. Het spoort mijn nieuwsgierigheid aan. Mijn aandacht gaat terug naar mijn hart. De weg van het hart eerst. Dat andere kan wachten. Tijd genoeg... Alle tijd...