Blog skriebels dag 129 | 25 maart 2016

Ik raak steeds meer fan van Japans vernuft. Ik rij al jaren in een Japanse auto. Eerst tamelijk groot en nu tamelijk klein. Een micro auto. Een zogenoemde kei car. De Japanners hebben een hele eigen kijk op de wereld. Ze schonken ons Wabi Sabi. De kunst van het imperfecte. Waarbij de vergankelijkheid, het kapotte, het beschadigde, een eervolle, essentiële noot heeft in de uitwerking van iets. Zelfs bewust in de creatie wordt gebracht. Stikken ook van de rituelen en tradities waar je wel of niet iets me hebt. Zelf zou het me benauwen, maar dat neemt niet weg dat ik daardoor wel bewust word van mijn eigen rituelen. Rituelen zijn nuttig. Zijn geleiders. Helpen je om je dag te beginnen of juist te eindigen. Helpen om moeilijke momenten te bezeilen. Zijn als die leuning langs de trap die je nooit nodig hebt tenzij je je evenwicht verliest. Dan is het fijn om je even op te vangen. Mijn eigen ritueel in de ochtend heeft ook weer een Japans element. Op dit moment drink ik weer koffie. Geen sloten. Zo'n beetje 2 keer per dag. Daar begin ik mee als eerste. En mijn bio bonen uit Ethiopië maal ik met de hand. De molen komt uit Japan. Geweldig klein ding met grootse uitkomst. Elke keer draai en maal ik geduldig mijn koffie als een mantra. Het is haast meditatie. Een hele bewuste handeling. Elke morgen weer opnieuw. Voor zolang als het duurt want alles is vergankelijk. Dit ritueel was ooit niet. Maar op dit moment wel en daar kan ik enorm van genieten. De geur van het maalsel in mijn neus. Het borrelen van het water in de waterkoker. Het zakken door de filter. Het inschenken. De melk. Klein genoegen. Groot plezier. Een dankbare verhouding. Leven is niet ingewikkeld...