Blog skriebels dag 124 | 20 maart 2016

Mijn denken kan sneller een mening naar voren schieten dan mijn schaduw met de ogen kan knipperen. Soms ongefundeerd. Vaak ongehinderd. Daar in die bovenkamer is het een wirwar van vingertjes die razendsnel heen en weer flitsen op zoek naar het gelijk. Op jacht naar een omvattend oordeel willen mijn gedachten nog wel eens feestelijk ernaast zitten. Want gelukkig is de werkelijkheid anders. Veel leuker. Bevrijdender. Verrassender. Levendiger. Vandaag was weer zo'n mooi moment. Ik geef een lezing en iemand loopt weg uit het gezelschap. Ze vindt er niks aan flitst het door mijn knar. Maar dat mag flitst er achteraan. Ik ben geen smaakje voor iedereen fluistert mijn ego nog even gauw. Vrolijk stromende denkderrie zonder affiniteit met de feiten. Het lijkt heel verstandig maar is het toppunt van onnozelheid. Wat blijkt. Ze komt terug met een tweede persoon, neemt na afloop als eerste plaats in de Verwonderstoel, gaat nota bene samen met haar dochter voor een consult ter plekke en kiest als klap op de vuurpijl voor een mineraal setje. Zeldzaam hoe je de werkelijkheid inkleurt om jezelf niet te bekrassen. Om nibbelende teleurstelling te ontzenuwen. Pure schade beperking. Terwijl het goede gevoel er gewoon is. Dat raakt niet zo snel bekrast als je daarbij durft te blijven. Als je niet stantepede gaat reageren. Je denken raakt hopeloos verweesd als het contact met wat er werkelijk speelt op drift raakt. De feiten zijn er niet voor niets. Daar kun je volop en hartelijk gebruik van maken. Dat vraagt als tegenprestatie ook iets van je. Luisteren en handelen. Je mening even opschorten. Even laten voor wat het is. De situatie vrijelijk een kans geven en meestromen. De vingers van de ad hoc knop...