Blog skriebels dag 116 | 12 maart 2016

Sommige liedjes zijn zo mooi dat je oren zich uitrekken, je hart spontaan open gaat en je wil zich willoos in zijn mandje opkrult. Kalmte legt fluisterend zijn deken en spreidt nonchalant zijn vleugels. Anna Maria Jopek zingt Noce rad rzeka. Heerlijk om zonder wil te zijn. Zalig is dat. Kijk uit voor je wil. Voor je het weet verandert die in een gelukstorpedo. Torpedeert je wil jouw geluk wel te verstaan in een poging je geluk te realiseren. Wil is verraderlijk. Wil komt vaak in stelling wanneer een on de macht grijpt. Een coup pleegt. Onrust, ongeduld, onvrede, ontevredenheid, onzin, ongeluk. Talloze onsen die op de loer liggen, hun tijd verbeiden en de pret aardig verstoren zodra ze de kans krijgen Je kunt alles hebben, het geluk aan je voeten voor het oprapen hebben liggen en toch genadeloos voor de bijl gaan als je een on onverhoeds aan het roer laat. En je wil rücksichtsloos laat gehoorzamen aan die vermaledijde on-factor. Je wil heeft maar een objectief: de wil doordrijven. De wil kijkt nergens anders naar. Maakt iets jou ongelukkig. Wees dan op je hoede. Blijf van je wil af want je wil gaat zorgen voor dieper ongeluk. Je gaat geluk willen maar je wil sleept uiteindelijk alleen maar een bloedig spoor van ongeluk en teleurstelling achter zich aan. Waar je je tegen afzet wordt groter. Sterker. Machtiger. Meer overheersend. Alleen inzicht transformeert een on. Niets anders. Alleen inzicht temt je wil. Je wil komt aan zijn trekken wanneer jij geen genoegen kunt nemen met de feiten. Met de situatie zoals die is en niet naar je zin is. Je vindt het plaatje niet kloppen. Je ontmoet naar jouw smaak een gebrek. Aan erkenning bijvoorbeeld. En daarvan leg je de oorzaak gemakshalve bij de ander. Dan ga je willen dat de ander jou erkent. Daar heb je alles voor over. Daar heb je recht op vind je. De ander schiet tekort. Ziet jou niet. Daar ben je volslagen van overtuigd. Je hebt de hoofdprijs over om gezien te worden om een prijsje te winnen die je ook op de kermis kunt winnen met touwtje trekken. Alles inzetten om een fooi terug te krijgen. De ander ziet je niet en blijft jou niet zien omdat jij jezelf niet ziet. Jezelf niet erkent. Het enige wat de ander doet, is jou dat met engelengeduld duidelijk maken. Als je zou willen dat je jezelf zou zien dan zou het je subiet beter gaan. Jezelf erkennen is kinderlijk eenvoudig en juist daardoor verschrikkelijk moeilijk. Dan moet je je oude bekrompen idee loslaten. Niet makkelijk als dat een levenlang streven is. Als miskenning altijd je motor is gebleken. De brandstof die jou opjoeg op zoek naar de gerechtigheid die je de ander verweet maar jezelf onthield. Blijf met je vinger koeltjes van de torpedoknop af voordat je onbewust een armageddon ontketent en haal eens diep adem. Begin rustig tot 10 te tellen. Wat wilde je ook alweer...
.