Blog skriebels dag 107 | 3 maart 2016

Probeer niet te hard authentiek te zijn. In het ergste geval word je een slap aftreksel van jezelf. Alles waar je naar streeft is niet. Is geen werkelijkheid. Om authentiek gevonden te worden moet je herkend worden als authentiek. Erkent in de ogen van de anderen. En daar begint het probleem. Dan ben je niet meer authentiek. Dan ben je authentiek op een manier dat de buitenwereld dat snapt. Dan ben je niet langer jezelf maar laat je eigenlijk zien via een omweg waar je moeite mee hebt. Iemand die flamboyantie uitstraalt heeft moeite met kleurloos. Iemand die waanzinnig apart wil zijn heeft moeite met gelijk zijn. We worden ongewild wandelende gebreken tabellen. We zijn authentiek. Stuk voor stuk. Dat hoeft je niet uit te stralen. Doe je dat wel dan ontstaat een cliché beeld van jou. Goeie grap. Dat is als klap op de vuurpijl ook nog hard werken. Dat beeld vraagt onderhoud. William Ross speelt I'm a gentleman/ Mig's story. Komt uit de tekenfilm A tale of Despereaux. Het verhaal van een dappere muis. Een ware held verstrikt in een wereld die aan elkaar hangt van misverstanden. Waarin helden niet als helden gezien worden maar als onbegrijpelijk. Als lastig. Als outcast. Als iemand die niet erbij hoort. Waarachtig authentiek hoeft niet de handen van anderen op elkaar te krijgen. Is een tikje ongemakkelijk. Onaangepast zonder het te willen. Heel mooi verhaal. Prachtig getekend ook. En heerlijke soundtrack. Tekenfilms zijn allang niet meer eendimensionaal. Hij die zonder zonde is werpe de eerste steen. Zelf bezondig ik me natuurlijk ook aan authentiek willen zijn. Maar een verkwikkende douche doet wonderen merk ik. Dan komen ideeën bovendrijven die aanzetten tot nadenken. Tot stilstaan. Stromend water zet de boel even stil. Vertraagt aangenaam...