Blog skriebels dag 126 | 22 maart 2016

De hand, de kus en de knuffel. Stond zondag op een beurs in de schaduw van Antwerpen. Het was niet druk maar ik had wel aanloop. Geen stormloop. Af en toe druppelde iemand in de Verwonderstoel. Uit nieuwsgierigheid. Soms gericht. Druppels op een gloeiende plaat begon ik langzaam te denken. Stilaan groeide de vraag wat ik hier eigenlijk deed. Naar mijn smaak gebeurde er te weinig. Op dat soort momenten wil de verhaallijn nog wel eens met een ruk de andere kant opgaan. Daar kun je dan bijna de klok op gelijk zetten. Ik ga altijd voor 1 contact. Maar dat contact was nog niet gelegd. Ik baalde in stilte. Plots ontstonden 2 contacten uit 1 bezoek. En wat voor contacten. Meteen het betere ik ga ervoor werk. Mijn dag kleurde aangenaam lichter. Ik stond hier niet voor niets. Voor een optimist kan ik aardig donker denken. Dus misschien ben ik minder optimist dan ik denk. Wie zal het zeggen. En toen was daar het moment met een vrouw op leeftijd wier naam een ode was aan de engelen, terwijl ze elfjes in haar hart droeg en hondjes op de tong. Ze kwam eigenlijk even goeden dag zeggen. Voelde zich aangetrokken tot de energie van mijn plekje tussen de andere aanbieders. Dat goeden dag zeggen verliep stroef. Had ze zich anders voorgesteld. Mijn analyse vinger schoot bij eerste gelegenheid uit zijn holster naar haar belemmerende aspect. Split second de roos treffend. Maar ze maakte een punt dat me bij bleef. Ze was niet geaard maar koos daar willens en wetens voor. Wilde terug naar de hemel. Had geen zin meer in de aarde. Had spijt dat ze zich had laten opereren voor haar familie. Had niet het lef gehad om voor de dood te kiezen. Zat nu in een twilight zone. Het gesprek nam een andere wending. Ze verliet een hele poos later na haar door tranen beslagen bril ontelbare keten gepoetst te hebben de Verwonderstoel. Ze gaf me een hand bij het afscheid. Iets dat ze alleen bij hoge uitzondering deed. Hield niet van de energie van anderen. Maar mij wilde ze graag een hand geven hetgeen ik een hele eer vond. Daarmee was de koek van verwondering nog niet op. De beurs gleed naar het laatste uur. Het moment van de laatste ontmoeting. We zaten naast elkaar op de balansballen. Een spontaan verzoek van haar kant of ze mocht komen zitten. Was voormalig balletdanseres. Klassiek geschoold. Gaf nu dansles. Kwam uit Tsjechië met een Belgisch sausje overgoten. Er was een fijne klik waarbij we aspecten genoeglijk de revue lieten passeren die het hart goed doen. Dat leverde me een kus op vanwege de vreugde die ze eindelijk weer in haar hart voelde en niet veel later een hartelijke knuffel ten afscheid. Dan realiseer ik me weer ten volle waarom ik ergens sta. Aanwezig ben. Hier doe ik het voor. Ik heb leuk werk. Heel leuk werk...