Blog skriebels dag 133 | 29 maart 2016

De dag der gammelheid. Ik word wakker met een gevoel van mis. Een loerende misselijkheid die zijn ware gezicht nog niet onder het masker van dreining vandaan wenst te toveren. De kater wacht geduldig in de coulissen om toe te slaan. Alleen ik weet het nog niet. De geur van koffie bevalt al niet. Vers gebakken brood. Ik moet er niet aan denken. Mijn neus neemt vaak de leiding. In tijden van plezier en in tijden van ellende. Zelf gecreëerde ellende in mijn casus. Heerlen blijft me aangenaam verbazen ook al voel ik me nu niet zo aangenaam. Pa's rock heette de verrassing die spontaan uit de hoge hoed kwam. Zeezicht heette de locatie. Je denkt dan meteen verlopen zaaltje ergens op een verlopen plek. Niets is minder waar. En ook wel. De gevel en de plek straalde inderdaad die vergane glorie uit. Maar van binnen was de beleving haaks op de buitenkant. De aanduiding cultuur werkplaats dekt de lading heel aardig. Een indoor festival met een hoog oud hippie gehalte. Swingende oude rockers en nog hip ook. Compleet met foodtrucks. Humor. De sfeer was van we gaan nog niet naar huis. Erg verleidelijk om daar geen gehoor aan te geven. De wijnen vloeide. De muziek deed de rest. Het gezelschap uitdijend fijn. Dus werden we als laatste naar buiten geveegd. Een ouderwets deja vu die tegenwoordig uitblinkt in schaarsheid. Met een kater tegoed als stiekeme meelifter. Deze kater dus. Want zijn ware karakter is niet mis te begrijpen. En zijn openbaring is van de hevige. Geen kleine jongen dit exemplaar. Kwestie van uitzingen. Ben niet van de pillen. Kies voor de natuurlijke weg. Zelf veroorzaakt. Zelf uitzitten. Beetje man. Beetje consequent. Morgen beter...