Blog skriebels dag 119 | 15 maart 2016

Op afstand wordt alles weer ideaal. In je gedachten klopt alles. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Sta onder de douche en mijn gedachten dwarrelen naar een mooi moment nog niet zo lang geleden. Een moment van samen. Van verbondenheid. Van delen. Een bijzonder moment dat tegelijk ook bijzonder schrijnt. Soms wil je iets maar kan het niet. Het zit er niet in hoezeer je ook zou willen. De werkelijkheid laat zich niet dwingen. Hoe sterk je ook duwt. Onder druk wordt alles vloeibaar. Haal je de druk weg dan zie je of het vanzelf vloeibaar wil zijn. Dat is de feitelijke toestand. Dat is hoe het is. Het vraagt moed om ergens een eind aan te maken terwijl de tekens nog naar de wand kruipen en nog verre van duidelijk zijn. Problemen ontwaren in de kiem zonder dat ze volledig tot uitwerking komen. Ze zijn zo klein dat je ze ook makkelijk kunt negeren. Afdekken. Aan de kant schuiven. Ernaar luisteren en ernaar handelen. Dat is andere koffie. We hebben de neiging om het mooie te zien en het niet mooie te veronachtzamen. Minder te waarderen. Het geheel telt. Niet wat je wel of niet wilt zien. Het geheel geeft weer hoe de chemie daadwerkelijk is. Hoe de klik is. Hoe omvattend is die klik. Een deelklik is fantastisch maar redt het niet om het geheel te laten werken. Als het geheel werkt mogen de delen niet werken. Andersom werkt niet...