Blog skriebels dag 115 | 11 maart 2016

We schrijven 11 maart. De zon heeft dit stukje van de ochtend nog niet gevonden. Maar het terras lonkt en ik zit buiten. Dikke trui. Oud. Dienstsokken. Oud. Beleving. Nieuw. Vakantiegevoel roept een voorbijganger met een gorgelende lach. Een mini-vakantie door een gekke stap. Contact door een afwijking in het patroon. Vakantiegevoel zonder op vakantie te gaan dankzij een lokroep die sterker was dan de gewoonte om het te koud te vinden. Ideaal. Vernieuwing door de schaduw voor lief te nemen en over je eigen drempel te wippen. Letterlijk en figuurlijk. Je niet laten leiden door de moeite die het je kost. Moeite die achteraf nauwelijks moeite blijkt te zijn. Rebels tegen jezelf. Je eigen bevrijder zijn. Heel nuttig om eens flink tegen je eigen schenen aan te schoppen. Om stenen bij jezelf om te draaien. Kijken wat eronder zit. Het andere in jezelf vinden. De ander. Jij zet jezelf vast. Jij maakt jezelf los. Gek zijn op een ander. Het is de eigen overdonderend opgezweepte warmbloedigheid die jou wijst op een aspect van jezelf dat jou aanzuigt bij de ander. Je legt alleen niet de link naar jezelf. Het is jouw liefde aan het werk. Die als hete lava door je heen stroomt. Jij bent die vulkaan die je ontwaart in de ander. Jij ziet het. Jij herkent het. Je erkent het nog niet als iets van jou. Je kunt alleen maar zien wat in je zit. Je kunt alleen maar schoonheid bewonderen als je ergens weet wat schoonheid is. Dat realiseren we vaak niet. Iedereen laat ons iets van onszelf zien. Iedereen draagt een boodschap voor jou met betrekking tot jou. Wij willen de ander graag iets meegeven. Bijspijkeren. Bijpunten. Verbeteren. Maar we vergeten dat het juist andersom is. Wij weten niet wat de ander nodig heeft want we zien onze eigen beperking in de ander. We weten wel wat we zelf nodig hebben want we zien onze eigen beperking in de ander. Onze eigen liefde. Onze schoonheid. Onze afschuw. Onze slimheid. Onze domheid. Onze onbekommerdheid. Onze verwrongenheid. Ons gebrek aan liefde ook. De wereld verandert op slag als dit jouw perspectief is. Welke boodschap heeft de ander voor mij. Wat wil ik niet zien. Dat lokkende aspect van de ander eigen maken. In jezelf omhoog halen. Doen wat je bewondert in de ander. Het knispert en knappert als een heerlijk vuurtje dat jouw liefde, mijn liefde tot grote hoogte stuwt...