Blog skriebels dag 169 | 4 mei 2016

Voor het idee van vrijheid willen we werkelijke vrijheid opgeven. Helemaal vrijwillig. Dat is het mooiste. Mooi voorbeeld is de auto. Exponent van onze vrije verplaatsing die heel wat onvrijheid als offer vraagt. Moeten ons behoorlijk wat echte uren per dag verbinden aan betaalde arbeid om virtuele uren te genieten van onze heilige koe. Een auto in Nederland rijdt gemiddeld maar 1 uur per dag. Staat dus effectief 23 uur per dag stil. Een gegeven om stil van te worden. Datzelfde gaat op voor het idee van angst. Of een idee van zorgen dat echte zorgen oproept. Kan ons werkelijk verlammen terwijl er feitelijk niets aan de hand is. Geef je je denken de vrije teugel dan zijn dit soort uitkomsten verre van zeldzaam. Denken vaart beter in het gezelschap van beter weten. Dat vraagt om scherp observeren. Om onafhankelijk onderzoek. Om kijken naar de feiten. Om het geduld om niet meteen in te willen grijpen bij de eerste tekenen van twijfel. De kat wat vaker uit de boom te kijken of zoals gisteren eens te stoeien met de waarschijnlijkheid of de kat wel echt van de vensterbank gaat vallen en gruwelijk aan zijn einde komt zoals bij voortduring al vele jaren gevreesd. En warempel hij valt niet. Een openbaring die slechts kort duurt. Want roept denken dan. Dat kan wel nog altijd een keer gebeuren. Inderdaad. Beter weten is hier hard nodig. Denken heeft moeite met de feiten. Die liggen te zeer voor de hand. Die kunnen niet kloppen. Zien iets over het hoofd. We verwarren kunnen met zijn en zouden met doen. Massive Attack zingt Unfinished Sympathy. Like a soul without a mind. Like a body without a heart. De samenhang zien schept meer rust. Is het werkelijk zo of denk ik dat het zo is. Dat houdt je vinger van de paniekknop. Zelf zit ik in de ogenschijnlijke windstilte van gebeurtenissen. Zo druk bezig geweest met allerhande ontwikkelingen vlot trekken en optuigen dat een moment van niets doen je in een gat laat vallen dat niet eens een gat genoemd mag worden. Het lijkt een gat. Het idee van een gat. Relatieve bewegingsloosheid in een absolute maalstroom van activiteit. Ik doe eigenlijk nog te veel. In plaats van te denken dat ik te weinig doe. De zon kietelt mijn tenen terwijl dit besef mijn glimlach kietelt. Kan soms heerlijk onnozel zijn...