Blog skriebels dag 168 | 3 mei 2016

Sara Tavares zingt Exala. Maakt deel uit van mijn Putumayo collectie die bijna integraal terug te vinden is in de enorme brij aan muziek die mijn oor weet te strelen. Parels van uitheemse creativiteit. Vreemde invloed die verre van vreemd is. Allemaal van deze wereld. Onze wereld. Daar is niets uitheems aan. De steen in de vijver leidt automatisch af van het epicentrum van de impact. De uitwassende kringen voeren je aandacht naar buiten. De steen verdwijnt en daarmee de bron. Ook al zou je dat vast willen houden dan nog zal het je niet lukken. Dat moment is weg. Opgegaan in de wijdse anonimiteit. Heeft zijn werk gedaan. We zijn geneigd om naar buiten te kijken en daar de antwoorden te zien als kringen die ons steeds verder van ons afdrijven. Wie we zijn is ongrijpbaar. De kringen vertellen het verhaal van een centrum dat onzichtbaar blijft maar wel aanwezig is. Een fenomeen in ons buiten ons bereik. Je kunt jezelf niet vasthouden. Het is dynamisch. Net zo min als je je liefde kunt stoppen. Het groeit. Je evolueert maar je kunt niet terug naar het begin. Het begin zit in elk moment. Daar kun je contact mee maken. Filosofisch stuk dit. Weet nooit waar mijn gedachten me heen voeren. Zet een zin op en de rest wijst zich vanzelf. Oh natuurlijk heb ik invloed. Maar dat laat onverlet dat de woorden zo hun eigen wil hebben...